అమెరికా చదువులు -1

"అక్కా నీతో మాట్లాడాలి" చిన్నాన్నగారి అమ్మాయి గీత   ఫోన్ చేసి అడిగింది. రేపు మాట్లాడుకుందాము, మధ్యానం లంచ్ కి కుదురుతుందా? అని అడిగాను. మేమిద్దరం పని చేసే ఆఫీస్లు దగ్గర కావటం వల్ల అప్పుడప్పుడు ఇలా లంచ్ లో కలుసుకోవడం పరిపాటే! ఇద్దరము దగ్గరలో ఉన్న ఒక రెస్టారంట్ లో కలిసాము. కొద్దిగా దిగులుగా కనిపించింది గీత. "ఏంటి మీ ఆయనతో గొడవ పడ్డావా?" అని అడిగాను. "లేదక్కా, చిన్ను గురించి" అంది. "చిన్ను? వాడికేమైంది? ఆరోగ్యం బాగుంది కదా?" కొంచెం ఆదుర్దాతో అడిగాను. చిన్ను గీత కొడుకు, నాలుగు సంవత్సరాలు వాడికి. "ఆరోగ్యం బానే ఉంది, కాని వాడితో పెద్ద చిక్కొచ్చి పడింది అక్కా,వాడి ఏజ్ కి చాప్టర్ బూక్స్ కూడా చదువుతున్నారు, వీడు అసలు రీడింగ్ చెయ్యటంలేదు. అన్ని విషయాలలోను చురుకుగానే ఉంటాడు, రీడింగ్ అంటే చాలు, అసలు ఇంట్రెస్ట్ చూపించటం లేదు. దానితో అసలు వీడికి రీడింగ్ వస్తుందా అని బెంగగా ఉంది " అంది."ఫర్వాలేదులే నెమ్మదిగా చేస్తాడులే రీడింగ్, ఇంకా చిన్నవాడే కదా" అన్నాను. "ఎంటక్కా అలా మాట్లాడతావు, మా neighborhood లో వీడి ఏజ్ వాళ్ళందరూ చదువుతున్నారు. వీడికి ఎమన్నా ప్రోబ్లం ఉందేమొ" అని బాధపడుతున్న కస్సిన్ ని చూస్తే నవ్వొచ్చింది. ప్రస్తుతం చిన్ను ఒక pre-school కి వెళుతున్నాడు.అందరి పిల్లలాగే చలాకిగా ఉంటూ, బాగా తెలివైన వాడని అనుకుంటూ ఉంటాము. "ఇదేమంత బెంగ పడాల్సిన విషయం కాదు. ఇంకొక సంవత్సరం ఆగు,చక్కగా చదువుతాడు." అని సమాధానపరిచాను. గీత దిగులు నేనైతే పోగొట్టలేనని తెలిసి టాపిక్ మార్చి కాసేపు ఇండియా విశేషాలు మాట్లాడుకుని తిరిగి ఎవరి దారిన వాళ్ళం వెళ్ళిపోయాము.

Elementary school  లో కి అడుగు కూడా పెట్టని చిన్ను గురించి అంత దిగులు పడుతున్న గీత అందోళనను నేను కొట్టి పాడెయ్యలేను.కాంపిటీషన్ అలానే ఉంది మరి. 2 సంవత్సరాల వయసు నుంచే రీడింగ్, లెక్కలు రుద్దేస్తున్న కాలమిది. అమెరికన్స్ వారికి పుట్టిన పిల్లలందరికీ చాలా చిన్న వయసు (ఆరు నెలల వయసు) నుండే పుస్తకాలు చదివి వినిపిస్తూ ఉంటారు.   పిల్లలు పుస్తకం లో బొమ్మలు చూస్తూ అల్లరి చేస్తూనే ఉంటారు, అయినా వారికి బుక్ రీడింగ్ చేస్తూ చిన్న వయసు నుంచే ఒక మంచి అలవాటును వారికి నేర్పుతారు. ఇక్కడ Elementary school (k-5/6) అంటే kindergarten నుంచి ఆరవ (6) తరగతి లేక  ఐదవ (5) తరగతి వరకు విధ్యార్ధులు ఈ స్కూల్స్ లో చదువుకుంటారు.ఇక్కడ కొద్ది మంది తప్ప ఎక్కువ సాతం ఇండియన్స్ పబ్లిక్ స్కూల్స్ కే  వెళతారు.ఫీస్ లు ఉండవు. ఖర్చు పెద్దగా ఉండదు. ఎక్కువగా రక రకాల బుక్స్ రీడ్ చెయ్యటం, కొద్దిగా బేసిక్ మేత్ నేర్పడం తప్ప kindergarten, 1st  గ్రేడ్ లో పెద్దగా చదువు చెప్పటం అంటూ ఉండదు. కాని నాకు తెలిసి చాలా రకమైన క్రేఫ్ట్ వర్క్, ఇంకా రంగు రంగుల పెన్సిల్స్ తో బొమ్మలు వేస్తూ, ఆర్ట్ వర్క్ చేస్తూ, ఆడుకుంటూ, స్కూల్ కి వెళ్ళడం అంటేనే ఇష్టపడేటట్టూ గా ఉంటుంది మొదటి రెండు సంవత్సరాల ప్రాధమిక విద్య. ఎక్కువగా నీ గురించి, నీ కుట్టుంబం గురించి రాయమని రైటింగ్  assignments ఉంటాయి. ఒక లైన్ లో ,కాని రెండు లేదా మూడు లైన్స్ లో ఎదో వంకర టింకరగా అప్పుడప్పుడే నేర్చుకుంటున్న పదాలతో రాస్తూ ఉంటారు విధ్యార్ధులు.  హోం వర్క్ అంటూ ఏమి ఉండదు. స్కూల్ డ్రెస్స్ కూడా ఉండదు. ఎవరికి నచ్చిన దుస్తులు వారు ధరించవచ్చు. ఇలా ఆడూతూ పాడుతూ కాలం గడిపేస్తున్న విధ్యార్ధులకు తల్లి తండ్రులకు తెలియకుండానే కొన్ని స్టేట్స్ లో (అన్ని స్టేట్స్ లో పబ్లిక్ స్కూల్స్ లో ఈ పరీక్షలు ఉండక పోవచ్చు,New york, Virginia, Maryland, DC, California, North Carolina, kansas etc..) అకస్మాత్తుగా ఒక పరీక్ష పెడతారు. అవి ఇంటెల్లిజెన్స్ -తెలివి తేటలను పరీక్షించే టెస్ట్స్. సాధారణంగా phsycologists IQ level తెలుసుకోవడం కోసం ఈ పరీక్షలు పెడుతూ ఉంటారు. వీటినే 1st  గ్రేడ్ చివరిలో కాని, 2nd  గ్రేడ్ లో కాని  పెడతారు. నాకు తెలిసిన ఈ పరీక్షల పేర్లు- Cognitive abilities tests (verbal aptitide, non verbal aptitude, quantitave aptitude), Naglieri Non-Verbal Ability Test ( non verbal aptitude ),  Otis-Lennon School Ability Test (verbal aptitide, non verbal aptitude ) etc... వీటినే gifted and talented  tests అని కూడా అంటారు. ఈ పరీక్షలలో cuttoff  మార్కులు తెచ్చుకుంటే  స్కూల్ administration  తల్లి తండ్రులకు ఒక లెటర్ ద్వారా తెలియపరుస్తారు మీ పిల్లలు Gifted and Talented  మొదటి రౌండ్ లో సెలెక్ట్ అయ్యారు అని.  అప్పుడు కాని తల్లి తండ్రులకి ఇలాంటి పరీక్షలు ఉంటాయి అని కూడా తెలియదు. తర్వాత రౌండ్ లో ఒక  application process లో విధ్యార్ధుల గ్రేడ్స్ 1st గ్రేడ్, 2nd గ్రేడ్ వి, వాళ్ళ టీచర్ రికమ్మండేషన్స్ లాంటివి జోడించి ఇంకో కమిటీ కీ పంపుతారు. అందులో కూడా సెలెక్ట్ అయితే, అప్పుడు ఆ విధ్యార్ధులను 3rd గ్రేడ్ నుంచి gifted and talented (GT)  కిడ్స్ అని చెప్పి వారిని వేరే స్కూల్స్ కి   పంపుతారు. కొన్ని స్టేట్స్ లో వేరు గా అలా స్కూల్స్ ఉండవు ( ఆ స్టేట్  budget బట్టి ఉంటుంది), అలాంటప్పుడు అదే స్కూల్స్ లో విడిగా ఈ  GT కిడ్స్ ని pool చేసి చదువు చెపుతారు. వీరి curriculum కొద్దిగా లెక్కలలో, science లో అడ్వాన్సడ్ గా ఉంటుంది.లెక్కలలో మాత్రం ఒక గ్రేడ్ ముందుగా చదువుతారు. (అంటే 3rd లో ఉంటే 4th గ్రేడ్ మేత్ చేస్తారు). science లో ప్రాజెక్ట్ వర్క్స్ లాంటివి ఎక్కువగా ఉంటాయి.

ఒకప్పుడు ఇలాంటి పరీక్షలు ఉంటాయని కాని, ఇలా  సెలెక్ట్  చేస్తారని కాని మాకు తెలిసేది కాదు. స్కూల్ నుంచి సెలక్ట్ అయ్యరని తెలిసేది అంతే.ఇప్పుడు వలస వచ్చిన భారతీయులు ఎక్కువ అయిపోయి, అన్ని విషయాలు ముందుగా తెలుసుకుని,ఈ పరీక్షలకు పిల్లలను ప్రిపేర్ చెయ్యడం మొదలుపెట్టారు.పుట్టగొడుగులుగా coaching centers వెలిసాయి. పుస్తకాల వేట మొదలుపెట్టి కొన్ని excercise books చేయించ సాగారు. మనం చదువలకు ఇచ్చే విలువ అలాంటిది. నాకైతే ఆ స్కూల్స్ లో వాళ్ళు చెప్పే చదువుకంటే అందరూ తెలివైన పిల్లలు ఒకే చోట ఉండటం వలన, మన పిల్లలు  మంచి వాతావరణం లో ఉంటారు. ఇప్పుడు మా గీత అవేదన మీకు అర్ధం అయ్యే ఉంటుంది ఎందుకు చిన్ను ఇంకా బుక్ రీడింగ్ చెయ్యటం లేదని బాధ పడుతుందో. ఈ  GT  పరీక్షల గురించి తల్లితండ్రులు పడే stress (అవునండీ, రెండవ తరగతి చదువుతున్న పిల్లల  గురించి stress (7 year kids)) , GT/ non GT kids elementary స్కూల్ లో అభ్యసించే విద్య, వాటి వివరాలు ఇంకో పోస్ట్ లో... 

ఫిజిక్స్ కష్టాలు

ఈ రోజు ఉదయం నిద్ర లేపుతూ శ్రీవారు నీకు ఒక వార్త చదివి వినిపించాలి  అని  "ఇంటర్ సెంకడియర్ ఫిజిక్స్ పేపర్‌ చాలా కష్టం గా ఉండటం మూలాన, అంధ్రాలో 31 శాతం విద్యార్థులు  ఫిజిక్స్‌లోనే ఫెయిల్ అయ్యారని....విద్యార్థులు, తల్లిదండ్రులు ఆందోళన చేపట్టారని". "You must be kidding, కల ఎమన్నా కన్నావా?" అని అడిగాను.లేదు కావాలంటే చూడు, అని అంధ్రజ్యోతి online న్యూస్ పేపర్‌ చూపించారు. నా నిద్ర మత్తు అంతా ఒక్క నిమిషం లో ఎగిరిపోయింది.

అంధ్రాలో ఇంటర్ సెంకడియర్ ఫిజిక్స్ పేపర్‌ కష్టం గా ఉంటే మధ్య నాకెందుకు అంత కుతూహలం అనుకుంటున్నరా? గత మూడు వారాల నుండి నాకు, మా వారికి ఫిజిక్స్ అన్న ఒక్క పదం తెచ్చిన నిదుర లేని రాత్రులు గుర్తుకు వచ్చాయి.గత 3 నెలలుగా  కాలేజ్ ఫిజిక్స్ తో కుస్తీ పడుతున్న మా అమ్మాయి "అమ్మా,నాకు ఫిజిక్స్ లో 'A' రాదేమో" అని రోజూ గొడవ చేసేస్తుంది. "ఫర్వాలేదమ్మా, కష్టపడు  ఫలితం భగవంతుడికి వదిలెయ్యి" అని అంటే వినదు. ఎలాగన్నా సాధించి తీరాలన్న పట్టుదల ఉంది. కాని మొదట్లో కొన్ని టెస్ట్స్, quizzes లో తక్కువ మార్కులు రావడం తో బెదిరి పోయి మాకు ఫోన్లు.ప్రోబ్లెంసెట్స్ కష్టంగా ఉన్నాయంటూ కొన్ని సార్లు,ప్రొఫెస్సర్ అంత బాగ కాన్సెప్ట్స్ క్లియర్ చెయ్యటం లేదంటూ కొన్ని సార్లు,తను బాగా చదివాననుకున్నా ప్రొఫెస్సర్ ఎంతో కష్టమైన పేపర్ ఇచ్చారని కొన్నిసార్లు, ఇలా రాత్రి , పగలు ఒకటే ఫొన్లు. అమ్మాయి ఫోన్ అనగానే,గుండె గాబరా అనే స్థితికి వచ్చేసాము నేను ,మా శ్రీవారు.

అమ్మాయి బాధ పడుతుంది అంటే శ్రీవారికి అంతులేని బాధ." అమ్మా ఫిజిక్స్ drop చెసెయ్యి తల్లీ" అని అనగానే మా  అమ్మాయి  " I am not a looser " అంటూ ఎగిరిపడటం. పోనీ "How about one on one tutoring?" అంటే "No,why? నేను అలా నేర్చుకోలేను.అయినా ఎందుకు డబ్బులు దండగ? అంత డబ్బు ఖర్చు పెట్టి నేను "A" తెచ్చుకోవాలా? నాకు తృప్తి ఉండదు" అంటూ మళ్ళీ ఎగిరిపడటం. పొనీలేమ్మా "B+" or "B" కో settle అయిపో" అంటే  రుద్రమదేవిలా "అమ్మా!! నీకసలు ఎమన్నా తెలుస్తోందా?" అంటూ ఫోన్ కట్ చెయ్యడం.ఈ విధంగా "ఫిజిక్స్" అన్న మాట వింటేనే ఎదో బాంబు పడట్టు ఫీల్ అవుతున్న తరుణంలో అంతకు ముందు రోజు మా అమ్మాయి ఫోన్ చేసి, "అమ్మా, నాకు ఇంక ఒక 60% వస్తే నాకు "A" వచ్చినట్టే ఫైనల్ టెస్ట్ లో" అని చాలా సంబరంతో చెప్పింది."Good Job" అని పొగిడేసి మాకు ఫిజిక్స్ కష్టాలు తీరిపోయినట్టే అని సంబరపడిపోయి నేను, మా శ్రీవారు తప్పకుండా celebrate చేసుకోవాలి అని అనుకుని నిద్ర పోయాము. Celebrate చేసుకోవాలనుకున్నది మా అమ్మాయికి "A" వస్తుంది కదా అని కాదండోయి..మాకు ఫిజిక్స్ ఫోన్స్ ఇక రావు అన్న సంబరంతో. ఇంతలో ఉదయాన్నే ఈ వార్త పేపర్ లో...అందుకని...ఏమిటో అందరు ఫిజిక్స్ భాదితులేనా అని ఒక్క క్షణం అనిపించింది.

(తరువాయి పోస్ట్ అమెరికన్ ఎడ్యుకేషన్ సిస్టం గురించి కొన్ని వివరాలు పోస్ట్ చేస్తాను. నా అనుభవాలు మీలో చాలా మందికి ఎవేర్నెస్స్ కలిగించవచ్చు , ఇంకా చిన్న పిల్లలు ఉన్నవారికి ఉపయోగపడచ్చు. బోర్ అనుకున్న వారు బిందాస్ గా స్కిప్ చెయ్యవచ్చు)

నిస్వార్ద సేవ

వర్క్ కి డ్రైవ్ చేస్తున్న అనిత మనసులో ఎన్నో సందేహాలు.అసలు తను చేస్తున్న పని సరైనదేనా?ఎందుకు అమ్మా, అత్తయ్యగారు అందరూ భయపెడుతున్నారు?శ్రీధర్ కి, తనకి ఇష్టమని చెప్పినా ఎందుకు అభ్యంతరం చెపుతున్నారు?ఇంకో వారం రొజుల్లో ఇండియా ప్రయాణం.

ఆఫీసులోకి అడుగుపెడుతూనే, ఏదో ముఖ్యమైన మీటింగ్ అంటూ

అనితకి పిలుపు రాగా,హడావిడిగా కాన్ఫెరెన్స్ రూంలోకి వెళ్ళింది అనిత. కాన్ఫెరెన్స్ రూం లో ఉన్న అనిత సహుద్యోగులు వాళ్ళు పెంచుకుంటున్న కుక్క పిల్లల గురించి,పిల్లుల గురించి, ఆ రోజు వాతావరణం గురించి, రాత్రి జరిగిన బాస్కెట్ బాల్ మాచ్ గురించి అనర్గళంగా మాట్లాడుకుంటున్నారు.అనిత కొలీగ్ రాబ్ అనితను అడిగాడు "Are you excited  about your vacation next week?" అని.అనిత చిరునవ్వుతో "Oh yeah ,looking forward to it" అని సమాధానం చెప్పింది.ఇంతలో అదే రూం లో ఉన్న లిల్లీ అడిగింది అనితని ఎన్ని వారాలలో మళ్ళీ తిరిగిరావడం అని.అనిత క్లుప్తంగా ఐదు వారాలు అని సమాధానం చెప్పింది.మీటింగ్ ముగిసాక తన ఆఫీస్ వైపు అడుగులు వేస్తున్న అనిత దగ్గరికి లిల్లీ మళ్ళీ వచ్చి మాట కలపడానికి ప్రయత్నించింది. అనిత తనకి చాలా పని ఉందని చెప్పి లిల్లీని పంపించేసింది.అనితకి లిల్లీతో మాట్లాడడం అసలు ఇష్టంలేదు.

ఇంతలో శ్రీధర్ ఫోన్ "అనితా అమ్మ మళ్ళీ అలోచించమటుంది, ఏం చేద్దం" 
అని.అనిత నెమ్మదిగా అడిగింది, "నువ్వేమని చెప్పావు?"అని. ఆమ్మకి నచ్చచెప్పాను,"మేమిద్దరమూ అలోచించుకునే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాము. ఇంక దీని గురించి అలోచించటం అంటూ ఎమీ లేదు" అని. "చెప్పావు కదా? అయితే అదే మాట మీద ఉండు నువ్వు. అంతే కానీ ఇలా ఇన్ని సార్లు నువ్వు కూడ అడుగుతుంటే, నాకు కూడా నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సరైనది కాదేమో అని అనుమానం వస్తుంది" అని అంది అనిత.. "ఓకే" అని ఫోన్ పెట్టేసాడు శ్రీధర్.చిన్నగా నిట్టూర్చి పని చేసుకోసాగింది అనిత.లంచ్ టైం అవ్వడంతో కేఫెటీరియా కి వెలదామని బయలుదేరింది అనిత.లిల్లీ దారిలో ఎదురైతే చూడనట్టుగా తల తిప్పుకుని నడకలో వేగం పెంచి తనని దాటుకుని వెళ్ళిపోయింది అనిత. 

లిల్లీ, అనిత గత ఐదు సంవత్సరాలు ఒకే ఆఫీస్ లో వర్క్ చేస్తున్నారు.సహజంగా స్నేహశీలైన అనిత లిల్లీ అంటే ఇష్ట్టపడకపోవడానికి మాత్రం ఒక కారణం ఉంది. ఉద్యోగం మొదలు పెట్టిన తొలి రోజుల్లో లిల్లీ తో చాలా స్నేహం గా ఉండేది అనిత.వ్యక్తిగత జీవితాల గురించి ఎక్కువగా మాట్లాడుకోకపోవడం వలన మూడు నెలల వరకు వారిద్దరూ ఎంతో సఖ్యతగా కలిసి మెలిసి తిరుగుతూ ఉండేవారు. కాని ఒకరోజు లిల్లీ మాటల సంధర్భం లో అనితకి చెప్పింది గతంలో తను  ఎనిమిది సంవత్సరాలు ఒక బార్లో వెయిట్రెస్స్(bartender) గా పనిచేసానని, అది కూడా రాత్రులు పని చెయ్యడం వలన ఎక్కువగా టిప్స్ అవి వచ్చేవని, అలా కష్టపడి పని చేసి సంపాదించిన డాల్లర్స్ తోనే తను పై చదువులు చదివానని చెప్పింది. అనిత నిర్ఘాంతపోయింది. తను రోజు కలిసి పనిచేసేది ఒక bartender తోనా? అది కూడా  బార్లో ఎనిమిది సంవత్సరాలు రాత్రులు  పని చేసిన ఒక  అమ్మాయి తోనా? ఒక్కసారిగా లిల్లీ అంటే విముఖత ఏర్పడింది అనితలో. అనిత చిన్నపటి నుంచి ఏ లోటు లేకుండా పెరిగింది. ఇంట్లో గారాబు పట్టిగా అన్నిట్లో తన మాట నెగ్గించుకుంది. శ్రద్ధగా చదువుకుని అమెరికా వచ్చి పై చదువులు చదివి మంచి ఉద్యోగం లో స్దిరపడింది. చిరకాల స్నేహితుడైన శ్రీధర్ ని ఇష్ట్టపడి వివాహమాడింది. జీవితంలో కష్ట్టమంటూ ఎరుగని అనితకి లిల్లీ ఒక  విశృంఖలమైన జీవితం గడిపిన దానిలా కనిపించింది.లిల్లీ తో అంతకు ముందు ఉన్న స్నేహాన్ని తుంచేసి,ముభావంగా అడిగిన ప్రశ్నలకు మాత్రమే సమాధానం చెప్పేది అనిత. 


ఐదువారాలు గడిచాయి.అనిత,శ్రీధర్ ఇండియా నుంచి తిరిగివచ్చారు.అనిత చేతిలో ముద్దులొలికే ఆరు నెలల పాప.ఆ పాపని దత్తత చేసుకోడానికే అనిత, శ్రీధర్ ఇండియా వెళ్ళారు.అనితకి చిన్నపటినుంచి ఒక ఆశయం.తనకు చేతనైనంత సేవ పేదవారికి కాని ,సహాయం కావల్సిన వారికి కాని చెయ్యాలి అని.ఒక్క బిడ్డనే కని, ఇంకో బిడ్డను దత్తత తీసుకోవాలి అని ఎప్పుడూ అనుకునేది.అనిత ఇంటిలో, శ్రీధర్ ఇంటిలోను దీనికి వ్యతిరేకించినా , శ్రీధర్, అనిత ఒకే మాటకు కట్టుపడి వాళ్ళు అనుకున్నట్టుగానే ముద్దులొలికే పసి పాపను దత్తత చేసుకున్నారు.తెల్లగా, అందం గా ఉంది అనిత దత్తత చేసుకున్న పాప. ఆ వీకెండ్ స్నేహితులందరినీ పిలిచి పాపని దత్తత చేసుకున్నట్టు, పాప పేరు స్వప్న అని పెట్టుకున్నామని చెప్పింది. స్నేహితులందరూ ముద్దులొలికే పాపని చూసి , అనితని పొగిడారు. గర్వంగా అనిపించింది అనితకి.ఎంత శ్రమ పడిందని తను, ఎన్ని ఫోన్ లు ఇండియా కి, ఎన్ని సార్లు అమ్మ నాన్న పంపిన ఫొటోలు, అత్తగారు , మావగారు పంపించిన ఫోటోస్ లో పాపలు నచ్చక, కనీసం ఒక ఆరు నెలలు శ్రమపడితే కాని, ఈ అందాల పాప తనకు దక్కలేదు. చూడటానికి ముక్కు తీరు బాగుండాలి,తెల్లగా ఉండాలి, అరోగ్యవంతురాలై  ఉండాలి అని ఎన్నో రోజులు వెతికి, అన్నీ  కుదిరితేనే దత్తత చేసుకుంది పాపను అనిత. పాపని కన్న తల్లిలా ఎంతో ప్రేమగా చూసుకుంటుంది అనిత.


పాప వచ్చిన దగ్గర నుంచి వర్క్ నుంచి ఇంటికి తొందరగా వచ్చేసేది అనిత. ఒకసారి వర్క్ లో లిల్లీ చెయ్యల్సిన ఒక ప్రోజెక్ట్ లో కొద్దిగా వెనుకపడి ఉండటం వల్ల అనిత ని సహాయపడమని చెప్పాడు అనిత బాస్.అనిత మనసులో అనుకుంది..ఇప్పుడు ఈ మహా తల్లికి అంతగా రాచకార్యాలేమున్నాయో, ఇలా డెడ్లైన్ మిస్స్ చేస్తుంది అని. బాస్ చెప్పాడు కాబట్టి అయిష్టం గా నే ఒప్పుకుంది అనిత.ఒక వారం రోజులు తను రిమోట్ గా  పని చేస్తానని అర్జీ పెట్టుకుని దానికి బాస్ నుంచి ఆమోదం వచ్చాక అనితకి చెప్పింది లిల్లీ.అనిత కి చాలా కోపం వచ్చేసింది. లిల్లీ రిమోట్ గా పని చేస్తే తను రోజు అనుకున్న టైం కి ఇంటికి వెళ్ళటం కుదరదు.వర్క్ లో కూడా కొన్ని మీటింగ్స్ తనే వెళ్ళాల్సి వస్తుంది అని చాలా చిరాకు అనిపించింది.మర్నాడు తన అక్కసు అంతా తన ఇంకో కొల్లీగైన జేంస్ తో వెళ్ళబోసుకుంది అనిత.లిల్లీ కి అంతగా వెలగబెట్టాల్సిన పనులేమిటో, హాయిగా ఎవరన్నా ప్రియుడితో కలిసి వెకేషన్ కి చెక్కేసి ఉంటుందని,తన మీద ఒక్కసారిగా ఇంత పని రుద్దేసి వెల్లిపోయింది అని చెప్పింది అనిత. తను ఆరు నెలల పాపతో ఎంత ఇబ్బంది పడుతుందో, రాత్రులు నిదుర లేక జాగారం చేస్తూ , పొద్దున్న వర్క్ కి టైం కి వచ్చి వెళ్ళడం ఎంత కష్టమో తెలుసా అని  జేంస్ ని అడిగింది అనిత. జేంస్ సంశయిస్తూ అనితకి చెప్పాడు లిల్లీ కూతురికి జ్వరంగా ఉండటం కారణం గా తను రిమోట్ గా పనిచేస్తుందని చెప్పాడు అనితకి.ఎవరితో పడుకుని, ఎన్నో ప్రియుడికి తో కన్న కూతురో అని మనసులో హేళనగా అనుకుంది అనిత.


వారం రోజుల తర్వాత వర్క్ కి వచ్చింది లిల్లీ.అనితకి తాంక్స్ చెప్పి తన ఆఫీస్ వైపు వెళుతుండగా , జేంస్ పలకరించడతం తో అతనితో మాట్లాడసాగింది లిల్లీ. జేంస్ తో తన సంభాషణ ముగియగానే మళ్ళీ అనిత ఆఫీస్ కి వచ్చి అడిగింది లిల్లీ."పాపను దత్తత్త చేసుకున్నవంట కదా?" అని. అవునని సమాధానం చెప్పి, తను గత వారం లిల్లీ వల్ల ఎంత ఇబ్బంది పడిందో చాలా కటువుగానే చెప్పింది అనిత. లిల్లీ నెమ్మదిగా అనిత కళ్ళలోకి సూటిగా చూసి, క్షమాపణలు కోరి, తను కూడ సంవత్సరం క్రితమే ఒక అమ్మాయిని దత్తత చేసుకున్నట్టు, ఆ అమ్మాయికి చూపు లేదని చెప్పింది అనితకి.తను బ్రైలీ నేర్చుకుంటుందని, ఆ పాపకి కొద్దిగా వంట్లో నలతగా ఉంటే తను రావడానికి ఇబ్బంది అయ్యిందని చెప్పింది.ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయింది అనిత.


ఆ రోజు రాత్రి అనితకి నిద్రపట్టలేదు.పాప తన ఇంట్లో అడుగుపెట్టిన రోజునుండి తన లైఫ్ ఎంత బిసి అయిపోయిందో తనకు తెలుసు. ఒక్క నిమిషం తీరిక ఉండటం లేదు. అలాంటిది ఒక చూపులేని అమ్మయిని పెంచడం అంటే..మాటలా. ఆ ఊహకే వణికిపోయింది అనిత.అసలు లిల్లీ ఎందుకు ఒక చూపు లేని  అమ్మాయిని పెంచుకుంటుంది ..ఇలా  ఎన్నో ప్రశ్నలతో ఆ రాత్రి గడిపి మర్నాడు లిల్లీ కనపడగానే అడిగింది తన సందేహం తీర్చమని. లిల్లీ చెప్పింది తను లైఫ్ లో ఎన్నో కష్టాలు చూసిందని, తను అప్పుడే అనుకుంది అట, ఎవరికన్నా తను డబ్బు సంపాదించినప్పుడు సాయపడాలి అని. అయితే చూపులేని అమ్మాయిని ఎందుకు చేసుకున్నావు దత్తత, అన్ని సక్రమంగా ఉన్నా అమ్మాయిలు చాలా మంది ఉంటారు కదా అని అనిత అడిగితే, లిల్లీ సమాధానం అలాంటి   అమ్మాయిని  తను కాకపోయినా ఎవరన్నా దత్తత చేసుకుంటారని, ఇలాంటి ఒక పాపకు జీవితాన్ని, ఒక ఇంటిని ఇవ్వడమే తనకి ఇంకా తృప్తి కలిగిస్తుందని చెప్పింది లిల్లీ. అనితకి ఒక్కసారిగా లిల్లీ ఎంతో మహోన్నతురాలిగా కనిపించింది.ఇదే కదా స్వార్ధం లేని స్వచ్చమైన మానవ సేవ? తను ఎన్ని అలోచించింది? ఎంతమంది అంద విహీనం గా ఉన్నారని, నల్లగా ఉన్నారని తిరస్కరించి అందం గా ముద్దులొలికే పాపను మాత్రమే దత్తత చేసుకుని తెచ్చుకుంది.
ఎంత మందితోనో చెప్పుకుంది అనిత తను చేసిన ఆ మంచి పనిని. స్నేహితులందరూ పొగుడుతుంటే ఉప్పొంగిపోయింది. లిల్లీ మాటవరసకు కూడా ఎవరికి చెప్పలేదు తను ఒక చూపులేని అమ్మాయిని పెంచుకుంటున్న విషయం.


లిల్లీ పట్ల ఇన్నాళ్ళు తను ప్రవర్తించిన తీరు తలచుకుంటేనే తన మీద తనకే అసహ్యం కలిగింది అనితకి.చేతులెత్తి మొక్కాలనిపించే సంస్కారం ఈ అమ్మాయి సొంతం కదా అని కళ్ళలోంచి జారిపడుతున్న అశృవులను ఎవ్వరూ చూడకుండా జాగ్రత్తపడింది. 

(ఇది నిజంగా జరిగిన సంఘటన.కొద్దిగా మార్పులతో రాయటం జరిగింది)