సరదా సరదాగా...

"వనజ వనమాలి"గారు,నమస్కారం అండి,"కబుర్లు కాకరకాయలు"ఏమన్నా ఉంటే కాస్త చెబుదురూ..మీరు ఎన్నో వైవిధ్యభరితమైన టాపిక్స్ తో అవలీలగా టపాలు రాసేస్తుంటారు.అసలే ఈ మధ్య పిల్లలందరికి పరీక్షలని,నా స్నేహితులందరు తెగ బిసీ అయిపోయారు."పని లేక"తోచటం లేదు,తీరిక సమయం ఎక్కువయ్యింది"అని అన్నాను.సరే చెప్పండి"తెలుగు వెన్నెల"గారు,ఎక్కడ మొదలుపెడదాము?నాలుగు పుస్తకాలు చెపుతాను,అవి చదువుకోండి,హాయిగా...పుస్తకాలు ఎక్కువ చదివితేనే కదా భావ ప్రకటన అద్భుతం చెయ్యగలుగుతారు మీరు కూడా టపాలలో?"కష్టేఫలే"అన్న విషయం తెలుసు కదా మీకు?మరి ఇంక మొదలుపెట్టండి చదవటం మన గొప్ప తెలుగు సాహిత్యాన్ని" అని ఒక సలహా పాడేసారు ఆవిడ.

ఏదో"ఔను,నేను బ్లాగ్ మొదలుపెట్టాను"అనుకున్నానే కాని,అందులో "సాహితి"విలువలు ఉన్నాయా లేదా అన్న విషయం మీద అలోచనే లేదు కదా?నా రాతలన్ని"నాతో నేను నా గురించి"అనుకున్నాను."నా తెలుగు" భాషని మరవకుండా ఏదో నాలుగు ముక్కలు రాస్తే చాలు కదా అన్న "తెలుగు భావాలు"కలిగి ఉన్నానే ఇన్ని రోజులు.నాలో ఆ క్షణం ఉవ్వెత్తున లెగిసాయి"అలోచనాతరంగాలు".చిన్నప్పుడెప్పుడో"తాత,వారి డైరీ" రాతలను ఎగతాళి చేసాను కాని,ఇప్పుడు నేను బ్లాగ్ అని పేరు పెట్టి  చేస్తున్నదేమిటో!పుస్తకాల షెల్ఫ్ నుండి"కవితా సుమహారం" అందుకున్నా."శ్రీ కవితలు"అన్న పేరుతో ఒక పుస్తకం ఎప్పటికన్నా నేను కూడా రాయాలి అన్న అవేశం తో!కవితలు చదువుతూ"నా చిన్ని ప్రపంచం" అదేనండి నా బ్లాగ్ , అందులో నేను రాసుకున్న రాతల వంక, వాటికి వచ్చిన "స్పందన" చూసుకుంటూ మురిసిపోయా."ఆనందం" (aanamdam) తో. 

ఇంతలో నా  సహచరుడు గంటలు గంటలు ఆ అంతర్జాలంలో ఎందుకు సమయం వ్యర్ధ పరుస్తావు అని విస్సుకోగా,ఇంతేలే ఈ"జీవితం"అని నిట్టూర్పు విడిచి లాప్టాప్ మూసేసాను.IPOD లో "నవ రస(జ్ఞ) భరితం"  అయిన "తెలుగు పాటలు"వింటూ పనిలో నిమగ్నమయ్యిపోయాను.అరగంటలో "వేడి వేడి సమోసాలు" తయ్యారు చేసాను.ఇంక లాగించేద్దామా అనుకుంటుండగా పక్కింటి"రవిగారు"ఎదురింటి "NIHAR" పలకరించడానికి వచ్చారు.నా సమోసాలలో భాగం వీరికి కూడా పంచాలి కాబోలు అని కించిత్తు బాధపడుతూ ఎక్కడో"చిన్ని ఆశ"తొందరగా వెళ్ళిపోతారేమో అని.తొందరగా వారిని సాగనంపడానికి నా"అలోచనాస్త్రాలను"సంధించాను.ఇంతలో"శ్రీ లలిత"సహస్రనామస్తోత్రం చదువుకుందామని స్నేహితురాలి ఫోన్ రావడం తో,వచ్చిన అథిదులను పంపించేసాను.స్నేహితురాలి ఇంటికి వెళ్ళి తలుపు తట్టాను.స్వాగతం రా"ఇది శశి ప్రపంచం"అంటూ ఆహ్వానించింది.ఆవిడ పూజ గదిలో"యశోదకృష్ణ"చిత్రపటం గోడకి తగిలించి ఉండడం చూసాను.అలంకరించి ఉన్న శ్రీకృష్ణుడి విగ్రహం వైపు చూస్తే అప్రయత్నంగా నేను"మాలతీమాధవం"అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాను."శ్యామలీయం" అయిన శ్రీకృష్ణుడి విగ్రహం నాకు ఆ క్షణంలో"లీలా మోహనం"గా అనిపించింది.భగవన్నామ"స్మరణ"లో కొద్దిసేపు గడిపాను.పూజకి "పద్మార్పిత"నువ్వే,చెప్పినట్టు చెయ్యి అంది పక్కింటావిడ.పూజ ముగించుకుని ఆరుబయట బాల్కని లోకి వచ్చి నించున్నాను.అంతవరకు ఉన్న వాతావరణం మారిపోయి వర్షం కురిసింది.ఆకాశంలో "ఇంద్రదనుస్సు"ప్రత్యక్షం."నాలో మాట"ఒకటి ఆ క్షణం అందమైన పాట గా మారి,"సరిగమలు"పలికింది.ఇవన్ని"చిన్నిగుండె చప్పుళ్లు"కదూ అనుకుంటూ ఆ "Nature Tints"ని చూస్తూ పరవసించిపోయాను.ఇంతలో ఇంటినుండి పిలుపు వస్తే"ఎందుకో, ఏమో"అనుకుంటూ హడావిడిగా పక్కింటావిడకు వెళ్ళొస్తానని చెప్పాను.

ఇంట్లో టాటా "ఫోటాన్‌" ప్లస్‌ TV లో TV9  చానల్  చూస్తూ ఇంటి సభ్యులు త్రీవ్రమైన చర్చలో మునిగి ఉన్నారు.TV ఎదురుగా కూర్చున్న అమ్మని నన్ను మార్చి మార్చి చూస్తూ, ఇంట్లో వాళ్ళు "తెలుగు బ్లాగు-సీరీయల్ ముచ్చట్లు" అని ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకున్నారు.అదేనండి నేనేమో బ్లాగులు చూస్తానని,అమ్మేమో సీరియల్స్ చూస్తుంటుంది అని మమ్మల్ని అలా ఎత్తిపొడుస్తారు వాళ్ళు.అసలు ఆ TV9 చానల్ ఎందుకు పెట్టారు? వేసిన న్యుస్ మళ్ళీ మళ్ళీ వేసి విసిగించేస్తారు అంటూ అందరినీ ప్రశ్నించాను.అయినా ఆ"రవిశేఖర్ హృ(మ)దిలో"ఏముందో కాని ...అని మండిపడ్డాను.రవిశేఖర్ కాదోయి రవిప్రకాష్ అంటూ వచ్చింది సమాధానం.ఏదో ఒకటి అని విస్సుకుంటూ ఈ TV9 చానల్ ప్రజలు చూడకుండా"మనం ఏమీ చెయ్యలేమా"అనుకుంటూ ఎప్పుడో,ఎవరో పెట్టాలి ఈ చానల్ వాళ్ళకి"చాకిరేవు"అనుకున్నాను."నా అలోచనల పరంపర"లో అలా నేను కొట్టుకు పోతుండగా ఫోన్ మోగింది."మానస"దగ్గరనుండి ఫోన్. నేను అభిమానంగా"మనస్వి"అని పిలుస్తా తనని."మన కాకినాడలో" విశేషాలు ఏంటి అని తనతో కబుర్లలో పడిపోయాను.

TV లో"అంతర్ముఖం"ప్రోగ్రాం చూస్తున్నారు అందరు. ఎలా చూస్తున్నారో ఈ ప్రోగ్రాంస్ అందరు ఆంధ్ర రాష్ట్రం లో అని అబ్బురపడుతు ఒక్క ప్రొగ్రాం అయినా,"సుజన-సృజన"గా లేదే అనుకుని,నా లాప్టాప్ మళ్ళీ తెరిచాను.పత్రికా ఆఫీస్ లో పనిచేస్తున్న సోదరుడు,లాప్టాప్ మూసేసి వస్తే కబుర్లు చెపుతాను అని నాతో అంటే, సర్లే నీ"Jurno Dreams"లో నువ్వుండు,నా లోకం లో నేనుంటాను అంటూ నవ్వాను.ఇంతలో చదువుతు ఆపేసిన కవితలు గుర్తుకోచ్చి,కవితలు చదవసాగాను."వరూధిని"ప్రవరాఖ్యుల మీద కవితలు చదువుతున్నంత సేపు నేను"అమృతమథనం"చేస్తున్న భావన.నా లోకం లో నేను మునిగి ఉన్న వేళ ఇంట్లో వారందరు నవ్వుకుంటుంటే నేను వారి వంక నిర్లక్ష్యం గా ఒక చూపు విసిరి"నవ్వితే నవ్వండి"అనుకున్నాను.నెమ్మదిగా ఇల్లంతా సద్దుమునిగి పోయింది.నేను మాత్రం అలా చదువుకుంటూ ఉండిపోయాను.ఇంతలో అంతా"రవీయం" అన్నట్లు చీకట్లు తొలగిస్తూ"భాస్కర్"డు వచ్చాడు.

(ఈ టపా సరదాగా నేను చదివే బ్లాగ్స్ , మరియు నా బ్లాగ్ చదివి ఎల్లప్పుడు నన్ను కామెంట్స్ రూపేనా ప్రోత్షహించిన ఎందరో బ్లాగర్స్ బ్లాగ్ పేర్లతో అల్లిన కల్పిత కథ. )

పాలరాతి శిల్పం చెప్పిన నీతి!

ఒక మ్యుసియం లో అందమైన పాలరాతి శిల్పాన్ని ద్వారం దగ్గర అందరికి కనపడేలా ప్రదర్శించారు.ప్రపంచం నలు దిక్కుల నుండి ఎంతో మంది ఆ అందమైన పాలరాతి శిల్పాన్ని చూడడానికి వచ్చేవారు.ఒక రాత్రి వేళ నేల మీద ఉన్న మార్బల్ టైల్ కి ఆ శిల్పానికి మధ్య సంభాషణ ఇలా సాగింది. " ఓ శిల్పమా..అన్ని దేశాల నుండి ఎంతో మంది నిన్ను చూడడానికి ఇక్కడికి వచ్చి మా మీద అడుగులు వేసి తొక్కేస్తూ ఉంటారు. ఇది భావ్యమేనా?" అని అడిగింది మార్బల్ టైల్. అప్పుడు ఆ శిల్పం ఇలా జవాబు ఇచ్చిందట. "స్నేహితుడా.. నీకు గుర్తుందా మనిద్దరము ఒకటే గుహలోంచి వచ్చాము?" అని. టైల్ దానికి బదులుగా "అందుకే అడుగుతున్నాను,ఇద్దరము పుట్టింది ఒక చోటే, కాని మన ఇద్దరిని ఆదరించే తీరులో ఇంత వ్యత్యాసమేమిటి అన్నది నా ప్రశ్న.ఇది చాలా అన్యాయం కదా" అని అడిగింది.

శిల్పం టైల్ తో " నీకు గుర్తుందా? శిల్పి మన దగ్గరకి వచ్చినప్పుడు మనిద్దరితో పని చెయ్యాలని ప్రయత్నించాడు. నువ్వు ఎదురుతిరిగి అతని పనిముట్లు కి సహకరించలేదు. అదే శిల్పి నా దగ్గరకి వచ్చి తన పనిముట్లు తో నా వళ్ళంతా గాయాలు చేస్తూ నన్ను చెక్కుతున్నపుడు నాకు తెలుసు, ఇవన్నీ భరిస్తూ నేను అతనికి సహకరిస్తే నేను అందరిలా కాక పదిమందిలో ప్రత్యేకం గా నిలువగలుగుతానని. అందుకే ఎంత నొప్పిగా ఉన్నా ఓర్చుకుని ఈ రూపాన్ని పొందాను.నువ్వు శిల్పికి సహరించక అలాగే ఉండిపోయావు.అందుకని  నువ్వు చేసుకున్నదానికి ఎవరినో నిందిస్తావు ఎందుకు?" అని జవాబు ఇచ్చింది.

చిన్న వయసునుండి, జీవితం లో లక్ష్యాలు ఏర్పరుచుకుంటూ,కష్టపడిన వారు జీవితంలో తప్పక పైకొస్తారు. పరాజయాలు, విపత్తులు ఎన్ని ఎదురైనా కుంగిపోకుండా జీవితం లో ముందడుగు వేస్తూ సాగిపోతే మనం కోరుకున్న గమ్యాన్ని తప్పక చేరుకుంటాము. జరిగిపోయినవన్ని తలచుకుంటూ గతంలో వగచేకన్నా, మనం ఏ విధంగాను మార్చలేని గతాన్ని మరిచిపోతూ ,ఏది జరిగినా మన మంచి కోసమే అని అనుకుంటూ(blessing in disguise),వర్తమానంలో జీవిస్తూ, ఉజ్జ్వలమైన భవిష్యత్తు గురించి కలలు కంటూ, విలువలను కాపాడుకుంటూ,మన లక్ష్యాలన్ని నెరవేర్చుకుంటూ  ముందుకు సాగిపోవాలి!

(Original author : Unknown. Translated by me in telugu)

కాఫీ-కప్పులు

జీవితంలో బాగా స్థిరపడిన కొందరు యువతీయువకులు వారు చదువుకున్న కాలేజ్ లో మళ్ళీ కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత కలుసుకున్నారు. చదువుకునే రోజుల్లో వాళ్ళు ఎంతో ఇష్టపడే ప్రొఫెస్సర్ ని కలవడానికి వెళ్ళారు. వాళ్ళందరి సంభాషణలలోను జీవితం పట్ల తీవ్రమైన అసంతృప్తి, పని ఒత్తిడి వల్ల కలిగే అలసట,బంధాల పైన అపనమ్మకం ఇలాంటివే ఎక్కువగా మాటలు దొర్లాయి. ఇంతలో ప్రొఫెస్సర్ వారందరికి కాఫీ పెడతానని చెప్పి వెళ్ళి, ఒక పెద్ద కాఫీ పోట్ లో కాఫీ, మరియు ఒక పది కప్పులు తెచ్చి వాళ్ళందరి ముందు ఉంచారు. ఇంట్లో ఒకే రకమైన కప్పులు కనపడకపోవటం వల్ల, కొన్ని గాజు కప్పులు, కొన్ని ప్రొసిలైన్ కప్పులు, కొన్ని క్రిస్టల్ వి, కొన్ని సాధారణ మైనవి, కొన్ని ఖరీదైనవి ప్రొఫెస్సర్ తెచ్చి వారి ముందు పెట్టారు.అందరిని వారికి కావాల్సిన కప్పుల్లో కాఫీ నింపుకుని తాగమని చెప్పారు.వాళ్ళందరు కాఫీ తాగుతుండగా ప్రొఫెస్సర్ గారు ఇలా అన్నారు.."మీరందరు గమనించారో లేదో, ఖరీదైన , అందమైన కప్పులన్ని తీసుకుని, మామూలుగా ఉన్నవి, సాధరణంగా కనిపించే కప్పులు వదిలేసారు.ఇది చాలా సాధారమైణ విషయం,మీరందరూ ఒక సర్వోత్తమమైన జీవితం కోసం ఆశపడుతున్నారు. అదే మూల కారణం మీ అందరి సమస్యలకి, జీవితం పట్ల అసంతృప్తి కి.మీరు తాగుతున్న కప్పు ఎలాంటిదైనా మీ అందరి కాఫీ ఒకేలా ఉంటుంది.మీకందరికీ కావాల్సినది కాఫీ, కాని మీరందరూ ఉన్నవాటిలో అతి ఖరీదైన కప్పు కోసం కాని, అందమైన కప్పు కోసం కాని తాపత్రయపడ్డారు.తరువాత నెమ్మదిగా మీ పక్కవారు ఏకప్పులో కాఫీ తాగుతున్నారో చూడసాగారు. మీ జీవితం ఒక కాఫీ అయితే , మీ ఉద్యోగం, మీ డబ్బు,సమాజం లో మీ ప్రతిష్ట కప్పులు.ఇవన్నీ జీవితం గడపడానికి పనికొచ్చేవి మాత్రమే ! మీరు చేస్తున్న ఉద్యోగం, మీ డబ్బు మీరు అనుభవించే జీవితాన్ని మార్చదు.మనం ఎక్కువగా కప్పు మీద ద్యాస పెడతామే తప్ప మనకు భగవంతుడు ఇచ్చిన జీవితం గురించి అలోచించము.దేవుడు మనకి కాఫీ ఇస్తాడే తప్ప మనం తాగే కప్పు ని వెతికి ఇవ్వడు.సంతోషంగా ఉన్నవారికి శ్రేష్ఠమైన జీవితం ఉండకపోవచ్చు. కాని వారికున్నదానిలో వారు చాలా గొప్ప జీవితాన్ని గడుపుతారు. సాధారణమైన జీవితం గడపండి,దాతృత్వముతో ఉదారమైన జీవితం గడపండి. ఎదుటివారి గురించి అలోచించండి, వారిని ప్రేమతో చూడండి. అందరిపట్ల దయను కలిగి ఉండండి. ఆపై భగవంతుడి కి వదిలెయ్యండి.జీవితంలో అందరికన్నా ధనవవంతుడు అంటే ఎక్కువ డబ్బు ఉన్నవాడు కాడు, ఎవరికైతే అతి తక్కువ డబ్బు కావాలో జీవించడానికి, వాడే ధనవంతుడు." అని ముగించారు.

(Original author : Unknown. Translated by me in telugu)

పిచ్చి- ప్రేమ

కొన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం,మనుషులు భూమి మీద లేని కాలం లో ధర్మము, అధర్మము భూమి మీద ఉండేవి. ఏమి చెయ్యాలో తెలియక, అలా తిరుగుతూ ఉండేవి.ఒకరోజు ధర్మము, అధర్మము బంధువర్గం తో ఒకచోట సమావేశం అయ్యినప్పుడు, చమత్కారానికి ఒక అలోచన తట్టి, అందరితో  అంది "మనం అందరము కలిసి దాగుడు మూతల ఆట ఆడదామా?" అని. అందరికి ఆ అలోచన నచ్చి అలాగే ఆడుకుందాము అని అనుకున్నారు. ఇంతలో పిచ్చితనం గట్టిగా అరిచింది "నేను లెక్క పెడతాను, మీరందరూ వెళ్ళి దాక్కోండి" అని. అక్కడ ఉన్న ఎవరికీ పిచ్చితనానికి ఉన్నంత పిచ్చి/వెర్రి లేనందువలన అందరు వెంటనే ఒప్పేసుకున్నారు. పిచ్చితనం ఒక చెట్టు చాటుకు వెళ్ళి " ఒకటి, రెండు, మూడు.." అని లెక్కపెట్ట సాగింది. అలా పిచితనం లెక్కపెడుతూ ఉండగా అందరూ వెళ్ళి దాక్కొన్నారు. కరుణ చంద్ర వంక యొక్క మొనలు కి వేలాడింది.ద్రోహం చెత్తకుప్పలో దాక్కుంది.మోహము మేఘాలలో కలిసిపోయింది. రసము భూమి మధ్యకు వెళ్ళి దాక్కొంది. అబద్దం  అందరితో ఒక రాయి వెనక దాక్కొంటానని చెప్పి కొలను లోకి వెళ్ళి దాక్కొంది. లోభిత్వము ఒక గోనె సంచి లో దాక్కొంది. పిచ్చితనం లెక్కపెడుతూనే ఉంది "డబ్బై తొమ్మిది, ఎనభై,ఎనభై ఒకటి..". ప్రేమ తప్ప అందరూ వెళ్ళిపోయి దాక్కున్నారు. ప్రేమకి ఎక్కడ కి వెళ్ళాలో ఒక నిర్ణయం తీసుకోలేక సతమతమౌతుంది. ఒకరకంగా మన అందరికీ ఇది ఏమాత్రం ఆశ్చర్యము కలగకూడదు, ఎందుకంటే ప్రేమను దాచడం అసాధ్యం కదా?  పిచ్చితనం గట్టిగా లెక్కపెడుతుంది, "తొంభై ఐదు, తొంభై ఆరు, తొంభై ఏడు ..." పిచ్చితనం "వంద" అని అనగానే హడావిడిగా గులాబి పొదలోకి వెళ్ళి దాక్కొంది ప్రేమ. పిచ్చితనం చెట్టు చాటు నుంచి వచ్చి "నేను వస్తున్నాను, వస్తున్నాను" అని అంది. అలా చెట్టు చాటు నుంచి రావడమే తరువాయి, ముందుగా సోమరితనం కనిపించింది. మనకు తెలిసిందే కద, సొమరితనం/బద్ధకానికి దాక్కునేంత శక్తి ఉండదు కదా..తరువాత ఒకరి తర్వాత ఒకరిని కరుణని, అబద్దాన్ని, రసముని, ద్రోహాన్ని, లోభిత్వము ను, అందరిని కనిపేట్టేసింది పిచ్చితనం, ఒక్క ప్రేమను తప్ప. పిచ్చితనం పట్టుదలగా వెతుకుతుంది ప్రేమని. ప్రేమను కనిపెట్టలేక అసహనం గా ఉంది పిచ్చితనం. 

ఓర్వలేనితనంతో అసూయ పిచ్చితనం చెవిలో గుసగుసలాడింది "నువ్వు కనిపెట్టాల్సింది ప్రేమని మాత్రమే, ప్రేమ గులాబి పొదలో దాక్కుని ఉంది వెళ్ళు" అని. పిచ్చితనం అసహనంగా ఒక కర్ర తీసుకుని గులాబి పొదను పొడవసాగింది. అలా పొడవగా పొడవగా, అకస్మాత్తుగా ఎవరిదో బిగ్గరగా ఏడుపు వినిపించింది.ప్రేమ గులాబి పొదలోంచి బయటకు వచ్చి తన ముఖము కనబడకుండా రెండు చేతులూ అడ్డం పెట్టింది.ప్రేమ రెండు కనులలోంచి రక్తం కారుతోంది. పిచ్చితనం ప్రేమను కనిపెట్టాలనే తొందరలో ప్రేమ రెండు కళ్ళను పొడిచేసింది. ఒక్కసారిగా అంతులేని దుఃఖము తో "అయ్యో , నేనెంత పని చేసానే" అని కుమిలిపోయింది పిచ్చితనం. "నేను నిన్ను అంధురాలిని చేసాను. ఇప్పుడు ఎలా?నీకు చూపుని ఎలా తిరిగి ఇవ్వగలను" అని బాధపడుతుంటే, ప్రేమ ఇలా బదులిచ్చింది. "నువ్వు పోయిన నా చూపుని తిరిగి ఎలాగూ నాకు ప్రసాదించలేవు.నిజంగా మంచి మనసుతో నాకు నువ్వు ఎమన్నా చెయ్యలనుకుంటే,ఈ రోజునుంచి నాకు దారి చూపించే తోడుగా ఉండు." అని అడిగింది.  ఆ రోజునుంచి, ప్రేమ గుడ్డిది కావడంతో తోడుగా ప్రేమను అంటిపెట్టుకుని ఉండిపోయింది పిచ్చితనం.

(Original author : Unknown. Translated by me in telugu)