నిస్వార్ద సేవ

వర్క్ కి డ్రైవ్ చేస్తున్న అనిత మనసులో ఎన్నో సందేహాలు.అసలు తను చేస్తున్న పని సరైనదేనా?ఎందుకు అమ్మా, అత్తయ్యగారు అందరూ భయపెడుతున్నారు?శ్రీధర్ కి, తనకి ఇష్టమని చెప్పినా ఎందుకు అభ్యంతరం చెపుతున్నారు?ఇంకో వారం రొజుల్లో ఇండియా ప్రయాణం.

ఆఫీసులోకి అడుగుపెడుతూనే, ఏదో ముఖ్యమైన మీటింగ్ అంటూ

అనితకి పిలుపు రాగా,హడావిడిగా కాన్ఫెరెన్స్ రూంలోకి వెళ్ళింది అనిత. కాన్ఫెరెన్స్ రూం లో ఉన్న అనిత సహుద్యోగులు వాళ్ళు పెంచుకుంటున్న కుక్క పిల్లల గురించి,పిల్లుల గురించి, ఆ రోజు వాతావరణం గురించి, రాత్రి జరిగిన బాస్కెట్ బాల్ మాచ్ గురించి అనర్గళంగా మాట్లాడుకుంటున్నారు.అనిత కొలీగ్ రాబ్ అనితను అడిగాడు "Are you excited  about your vacation next week?" అని.అనిత చిరునవ్వుతో "Oh yeah ,looking forward to it" అని సమాధానం చెప్పింది.ఇంతలో అదే రూం లో ఉన్న లిల్లీ అడిగింది అనితని ఎన్ని వారాలలో మళ్ళీ తిరిగిరావడం అని.అనిత క్లుప్తంగా ఐదు వారాలు అని సమాధానం చెప్పింది.మీటింగ్ ముగిసాక తన ఆఫీస్ వైపు అడుగులు వేస్తున్న అనిత దగ్గరికి లిల్లీ మళ్ళీ వచ్చి మాట కలపడానికి ప్రయత్నించింది. అనిత తనకి చాలా పని ఉందని చెప్పి లిల్లీని పంపించేసింది.అనితకి లిల్లీతో మాట్లాడడం అసలు ఇష్టంలేదు.

ఇంతలో శ్రీధర్ ఫోన్ "అనితా అమ్మ మళ్ళీ అలోచించమటుంది, ఏం చేద్దం" 
అని.అనిత నెమ్మదిగా అడిగింది, "నువ్వేమని చెప్పావు?"అని. ఆమ్మకి నచ్చచెప్పాను,"మేమిద్దరమూ అలోచించుకునే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాము. ఇంక దీని గురించి అలోచించటం అంటూ ఎమీ లేదు" అని. "చెప్పావు కదా? అయితే అదే మాట మీద ఉండు నువ్వు. అంతే కానీ ఇలా ఇన్ని సార్లు నువ్వు కూడ అడుగుతుంటే, నాకు కూడా నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సరైనది కాదేమో అని అనుమానం వస్తుంది" అని అంది అనిత.. "ఓకే" అని ఫోన్ పెట్టేసాడు శ్రీధర్.చిన్నగా నిట్టూర్చి పని చేసుకోసాగింది అనిత.లంచ్ టైం అవ్వడంతో కేఫెటీరియా కి వెలదామని బయలుదేరింది అనిత.లిల్లీ దారిలో ఎదురైతే చూడనట్టుగా తల తిప్పుకుని నడకలో వేగం పెంచి తనని దాటుకుని వెళ్ళిపోయింది అనిత. 

లిల్లీ, అనిత గత ఐదు సంవత్సరాలు ఒకే ఆఫీస్ లో వర్క్ చేస్తున్నారు.సహజంగా స్నేహశీలైన అనిత లిల్లీ అంటే ఇష్ట్టపడకపోవడానికి మాత్రం ఒక కారణం ఉంది. ఉద్యోగం మొదలు పెట్టిన తొలి రోజుల్లో లిల్లీ తో చాలా స్నేహం గా ఉండేది అనిత.వ్యక్తిగత జీవితాల గురించి ఎక్కువగా మాట్లాడుకోకపోవడం వలన మూడు నెలల వరకు వారిద్దరూ ఎంతో సఖ్యతగా కలిసి మెలిసి తిరుగుతూ ఉండేవారు. కాని ఒకరోజు లిల్లీ మాటల సంధర్భం లో అనితకి చెప్పింది గతంలో తను  ఎనిమిది సంవత్సరాలు ఒక బార్లో వెయిట్రెస్స్(bartender) గా పనిచేసానని, అది కూడా రాత్రులు పని చెయ్యడం వలన ఎక్కువగా టిప్స్ అవి వచ్చేవని, అలా కష్టపడి పని చేసి సంపాదించిన డాల్లర్స్ తోనే తను పై చదువులు చదివానని చెప్పింది. అనిత నిర్ఘాంతపోయింది. తను రోజు కలిసి పనిచేసేది ఒక bartender తోనా? అది కూడా  బార్లో ఎనిమిది సంవత్సరాలు రాత్రులు  పని చేసిన ఒక  అమ్మాయి తోనా? ఒక్కసారిగా లిల్లీ అంటే విముఖత ఏర్పడింది అనితలో. అనిత చిన్నపటి నుంచి ఏ లోటు లేకుండా పెరిగింది. ఇంట్లో గారాబు పట్టిగా అన్నిట్లో తన మాట నెగ్గించుకుంది. శ్రద్ధగా చదువుకుని అమెరికా వచ్చి పై చదువులు చదివి మంచి ఉద్యోగం లో స్దిరపడింది. చిరకాల స్నేహితుడైన శ్రీధర్ ని ఇష్ట్టపడి వివాహమాడింది. జీవితంలో కష్ట్టమంటూ ఎరుగని అనితకి లిల్లీ ఒక  విశృంఖలమైన జీవితం గడిపిన దానిలా కనిపించింది.లిల్లీ తో అంతకు ముందు ఉన్న స్నేహాన్ని తుంచేసి,ముభావంగా అడిగిన ప్రశ్నలకు మాత్రమే సమాధానం చెప్పేది అనిత. 


ఐదువారాలు గడిచాయి.అనిత,శ్రీధర్ ఇండియా నుంచి తిరిగివచ్చారు.అనిత చేతిలో ముద్దులొలికే ఆరు నెలల పాప.ఆ పాపని దత్తత చేసుకోడానికే అనిత, శ్రీధర్ ఇండియా వెళ్ళారు.అనితకి చిన్నపటినుంచి ఒక ఆశయం.తనకు చేతనైనంత సేవ పేదవారికి కాని ,సహాయం కావల్సిన వారికి కాని చెయ్యాలి అని.ఒక్క బిడ్డనే కని, ఇంకో బిడ్డను దత్తత తీసుకోవాలి అని ఎప్పుడూ అనుకునేది.అనిత ఇంటిలో, శ్రీధర్ ఇంటిలోను దీనికి వ్యతిరేకించినా , శ్రీధర్, అనిత ఒకే మాటకు కట్టుపడి వాళ్ళు అనుకున్నట్టుగానే ముద్దులొలికే పసి పాపను దత్తత చేసుకున్నారు.తెల్లగా, అందం గా ఉంది అనిత దత్తత చేసుకున్న పాప. ఆ వీకెండ్ స్నేహితులందరినీ పిలిచి పాపని దత్తత చేసుకున్నట్టు, పాప పేరు స్వప్న అని పెట్టుకున్నామని చెప్పింది. స్నేహితులందరూ ముద్దులొలికే పాపని చూసి , అనితని పొగిడారు. గర్వంగా అనిపించింది అనితకి.ఎంత శ్రమ పడిందని తను, ఎన్ని ఫోన్ లు ఇండియా కి, ఎన్ని సార్లు అమ్మ నాన్న పంపిన ఫొటోలు, అత్తగారు , మావగారు పంపించిన ఫోటోస్ లో పాపలు నచ్చక, కనీసం ఒక ఆరు నెలలు శ్రమపడితే కాని, ఈ అందాల పాప తనకు దక్కలేదు. చూడటానికి ముక్కు తీరు బాగుండాలి,తెల్లగా ఉండాలి, అరోగ్యవంతురాలై  ఉండాలి అని ఎన్నో రోజులు వెతికి, అన్నీ  కుదిరితేనే దత్తత చేసుకుంది పాపను అనిత. పాపని కన్న తల్లిలా ఎంతో ప్రేమగా చూసుకుంటుంది అనిత.


పాప వచ్చిన దగ్గర నుంచి వర్క్ నుంచి ఇంటికి తొందరగా వచ్చేసేది అనిత. ఒకసారి వర్క్ లో లిల్లీ చెయ్యల్సిన ఒక ప్రోజెక్ట్ లో కొద్దిగా వెనుకపడి ఉండటం వల్ల అనిత ని సహాయపడమని చెప్పాడు అనిత బాస్.అనిత మనసులో అనుకుంది..ఇప్పుడు ఈ మహా తల్లికి అంతగా రాచకార్యాలేమున్నాయో, ఇలా డెడ్లైన్ మిస్స్ చేస్తుంది అని. బాస్ చెప్పాడు కాబట్టి అయిష్టం గా నే ఒప్పుకుంది అనిత.ఒక వారం రోజులు తను రిమోట్ గా  పని చేస్తానని అర్జీ పెట్టుకుని దానికి బాస్ నుంచి ఆమోదం వచ్చాక అనితకి చెప్పింది లిల్లీ.అనిత కి చాలా కోపం వచ్చేసింది. లిల్లీ రిమోట్ గా పని చేస్తే తను రోజు అనుకున్న టైం కి ఇంటికి వెళ్ళటం కుదరదు.వర్క్ లో కూడా కొన్ని మీటింగ్స్ తనే వెళ్ళాల్సి వస్తుంది అని చాలా చిరాకు అనిపించింది.మర్నాడు తన అక్కసు అంతా తన ఇంకో కొల్లీగైన జేంస్ తో వెళ్ళబోసుకుంది అనిత.లిల్లీ కి అంతగా వెలగబెట్టాల్సిన పనులేమిటో, హాయిగా ఎవరన్నా ప్రియుడితో కలిసి వెకేషన్ కి చెక్కేసి ఉంటుందని,తన మీద ఒక్కసారిగా ఇంత పని రుద్దేసి వెల్లిపోయింది అని చెప్పింది అనిత. తను ఆరు నెలల పాపతో ఎంత ఇబ్బంది పడుతుందో, రాత్రులు నిదుర లేక జాగారం చేస్తూ , పొద్దున్న వర్క్ కి టైం కి వచ్చి వెళ్ళడం ఎంత కష్టమో తెలుసా అని  జేంస్ ని అడిగింది అనిత. జేంస్ సంశయిస్తూ అనితకి చెప్పాడు లిల్లీ కూతురికి జ్వరంగా ఉండటం కారణం గా తను రిమోట్ గా పనిచేస్తుందని చెప్పాడు అనితకి.ఎవరితో పడుకుని, ఎన్నో ప్రియుడికి తో కన్న కూతురో అని మనసులో హేళనగా అనుకుంది అనిత.


వారం రోజుల తర్వాత వర్క్ కి వచ్చింది లిల్లీ.అనితకి తాంక్స్ చెప్పి తన ఆఫీస్ వైపు వెళుతుండగా , జేంస్ పలకరించడతం తో అతనితో మాట్లాడసాగింది లిల్లీ. జేంస్ తో తన సంభాషణ ముగియగానే మళ్ళీ అనిత ఆఫీస్ కి వచ్చి అడిగింది లిల్లీ."పాపను దత్తత్త చేసుకున్నవంట కదా?" అని. అవునని సమాధానం చెప్పి, తను గత వారం లిల్లీ వల్ల ఎంత ఇబ్బంది పడిందో చాలా కటువుగానే చెప్పింది అనిత. లిల్లీ నెమ్మదిగా అనిత కళ్ళలోకి సూటిగా చూసి, క్షమాపణలు కోరి, తను కూడ సంవత్సరం క్రితమే ఒక అమ్మాయిని దత్తత చేసుకున్నట్టు, ఆ అమ్మాయికి చూపు లేదని చెప్పింది అనితకి.తను బ్రైలీ నేర్చుకుంటుందని, ఆ పాపకి కొద్దిగా వంట్లో నలతగా ఉంటే తను రావడానికి ఇబ్బంది అయ్యిందని చెప్పింది.ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయింది అనిత.


ఆ రోజు రాత్రి అనితకి నిద్రపట్టలేదు.పాప తన ఇంట్లో అడుగుపెట్టిన రోజునుండి తన లైఫ్ ఎంత బిసి అయిపోయిందో తనకు తెలుసు. ఒక్క నిమిషం తీరిక ఉండటం లేదు. అలాంటిది ఒక చూపులేని అమ్మయిని పెంచడం అంటే..మాటలా. ఆ ఊహకే వణికిపోయింది అనిత.అసలు లిల్లీ ఎందుకు ఒక చూపు లేని  అమ్మాయిని పెంచుకుంటుంది ..ఇలా  ఎన్నో ప్రశ్నలతో ఆ రాత్రి గడిపి మర్నాడు లిల్లీ కనపడగానే అడిగింది తన సందేహం తీర్చమని. లిల్లీ చెప్పింది తను లైఫ్ లో ఎన్నో కష్టాలు చూసిందని, తను అప్పుడే అనుకుంది అట, ఎవరికన్నా తను డబ్బు సంపాదించినప్పుడు సాయపడాలి అని. అయితే చూపులేని అమ్మాయిని ఎందుకు చేసుకున్నావు దత్తత, అన్ని సక్రమంగా ఉన్నా అమ్మాయిలు చాలా మంది ఉంటారు కదా అని అనిత అడిగితే, లిల్లీ సమాధానం అలాంటి   అమ్మాయిని  తను కాకపోయినా ఎవరన్నా దత్తత చేసుకుంటారని, ఇలాంటి ఒక పాపకు జీవితాన్ని, ఒక ఇంటిని ఇవ్వడమే తనకి ఇంకా తృప్తి కలిగిస్తుందని చెప్పింది లిల్లీ. అనితకి ఒక్కసారిగా లిల్లీ ఎంతో మహోన్నతురాలిగా కనిపించింది.ఇదే కదా స్వార్ధం లేని స్వచ్చమైన మానవ సేవ? తను ఎన్ని అలోచించింది? ఎంతమంది అంద విహీనం గా ఉన్నారని, నల్లగా ఉన్నారని తిరస్కరించి అందం గా ముద్దులొలికే పాపను మాత్రమే దత్తత చేసుకుని తెచ్చుకుంది.
ఎంత మందితోనో చెప్పుకుంది అనిత తను చేసిన ఆ మంచి పనిని. స్నేహితులందరూ పొగుడుతుంటే ఉప్పొంగిపోయింది. లిల్లీ మాటవరసకు కూడా ఎవరికి చెప్పలేదు తను ఒక చూపులేని అమ్మాయిని పెంచుకుంటున్న విషయం.


లిల్లీ పట్ల ఇన్నాళ్ళు తను ప్రవర్తించిన తీరు తలచుకుంటేనే తన మీద తనకే అసహ్యం కలిగింది అనితకి.చేతులెత్తి మొక్కాలనిపించే సంస్కారం ఈ అమ్మాయి సొంతం కదా అని కళ్ళలోంచి జారిపడుతున్న అశృవులను ఎవ్వరూ చూడకుండా జాగ్రత్తపడింది. 

(ఇది నిజంగా జరిగిన సంఘటన.కొద్దిగా మార్పులతో రాయటం జరిగింది)