I love India

హమ్మయ్య చూస్తుండగానే వీకెండ్ మళ్ళీ వచ్చేసింది అని మనసులో అనుకుంటూ శుక్రువారం వర్క్ కి బయలుదేరింది స్నేహ.బ్లాక్ బెర్రిలో రోజంతా ఎన్ని మీటింగ్స్ ఉన్నాయో అని కాలెండర్ చూసుకుంది స్నేహ. వెళ్ళగానే కండక్ట్ చెయ్యాల్సిన WIP/SCRUM మీటింగ్,తర్వాత చిన్న చితక మీటింగ్స్ తప్ప ఏమీ లేవు అని ఆనందం తో ఉప్పొంగిపోయింది.డ్రైవ్ చేస్తూ ఫోన్ లో మాట్లాడ వద్దు అని రోజు లెక్చర్  ఇస్తున్న శ్రీవారి ఆజ్ఞను లెక్కచేయకుండా స్నేహితురాలు వినీల కు ఫోన్ చేసింది. "ఏంటి సంగతి? evening plans ఏంటి?" అని అడిగింది హుషారుగా."What? అప్పుడే weekend వచ్చేసిందా?"అంటూ ఫోన్ లోనే తన అపనమ్మకాన్ని వెల్లడి చేసింది వినీల.  వినీల గొంతులో కూడా ఉత్సాహం గమనించింది స్నేహ."అవును ఏం చేద్దాం?ఇప్పుడే ప్లాన్ చేద్దామా? లేక సాయంత్రం కలుసుకున్నాక decide చేదామా?" అని. "anything is fine with me. ఇప్పుడైతే ఇంకో 15 నిమిషాలు మాట్లాడగలను" అంది స్నేహ. "సర్లే నేను ఉమకి, ప్రీతి కి కూడా కాల్ ఇచ్చి మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను అంది" వినీల. అలా అయితే కాల్ వద్దు,text ఇవ్వు , నేను morning meetings అయ్యాక కాల్ చేస్తాను" అంది స్నేహ . "అలాగే" అని ఫోన్  పేట్టేసింది వినీల.

ఆఫీస్ లో అడుగుపెడుతూనే మీటింగ్ లో"నిన్నేమి చేసారు,ఈ రోజేమి చేస్తున్నారు,ఎమన్నా అడ్డంకులున్నాయా"లాంటి చచ్చు  ప్రశ్నలు టీం కి వేసేసి,వాళ్ళందరి మొఖంలో ఎప్పుడు కనిపించే నిరాసక్తత,నిర్లక్ష్యాన్ని గమనించి కూడా గమనించనట్లు ఒక నవ్వు పులుమేసుకుని మొక్కుబడిగా మీటింగ్ కానిచ్చేసింది స్నేహ.శుక్రువారం వచ్చిందంటేనే మనస్సు పని మీద లగ్నం అవ్వదు.చేసేవన్నీ మొక్కుబడి పనులే ఆ రోజు. ఒక్కోసారి అలోచన్లో పడుతుంది స్నేహ,వారమంతా ఏమి ఊడపొడిచేసామనో ఇలా శుక్రువారం వచ్చేసరికి గాల్లో తేలిపోతున్నట్టు,హాయిగా,హుషారుగా ఉంటుంది ప్రాణం అని.వారమంతా టంచనుగా 8:00 గంటలకే ఆఫీస్ కి రావడం,అనంతమైన ట్రాఫిక్ లో గంటకు పైగా డ్రైవ్,తరువాత రోజంతా ఎడతెరిపి లేకుండా మీటింగ్స్,భరించి ఇంటికి వెళ్ళేసరికి, మళ్ళి "డిన్నర్ కి ఏంటీ ఈ రోజు?" అని అడుగుతారు ఇంట్లో..సరే...ఆ డిన్నర్ సంగతేదో తేల్చాకన్నా కొంచెం రెస్ట్ దొరుకుతుందనుకుంటే,నిద్రాదేవి కరుణించేస్తుంది.పడుకునేటప్పుడు కూడా రేపు గురించేదో చింత.అలా అని ఏదన్నా లోటు లేదా బెంగ ఉందా అంటే,ఏమీ లేదు..ఎందుకు అంత  stress వారమంతా అంటే మరి ...అదంతే!అందుకే శుక్రువారం రావడం తోనే ఎంతో రిలీఫ్ గా ఉంటుంది..రాబోయే రెండు రోజులు, హాయిగా రిలాక్స్ అయ్యి, తన పనులన్ని తన పేస్ లో చేసుకోవచ్చు అని ఆనందం..

గత ఆరు నెలలలుగా క్రమం తప్పకుండా ముగ్గురు స్నేహితులను శుక్రువారం సాయంత్రం కలవడం ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది స్నేహకి.ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి వచ్చి,వెంటనే ఫ్రెష్ అప్ అయ్యి, స్నేహితురాలను కలవడానికి వెళ్ళిపోతుంది స్నేహ.రాత్రి 11:30/12:00 గంటల వరకు కబుర్లెన్నో చెప్పుకుని, సాధక బాధలు వెళ్ళగక్కుని, ఒకరిని ఒకరు "కష్టాలు కలకాలం ఉండవు"అని ఓదార్చుకుంటూ,ఆడవారి అరోగ్య రహస్యమైన గాసిప్పింగ్ పుష్కలం గా చేసుకుని, ఒక ఎజెండా లేని మీటింగ్ లా గడపడం అలవాటు చేసుకున్నారు ఆ నలుగురు స్నేహితులు.అలాంటి ఒక శుక్రువారం సాయంత్రమే అయినా,ఈ రోజుకి ఒక ప్రత్యేకత ఉంది.అది ఏంటంటే ఈ రోజు వాళ్ళ మీటింగ్ కి ఒక ఎజెండా ఉందండోయి!

సాయంత్రం నాలుగు కొట్టగానే,ఇంటికి బయలుదేరింది స్నేహ.అర గంటలో నలుగురు కలవాలనుకుంటున్న అడ్డా లో కలిసారు.ఎక్కడికన్నా Indian punctual Time ( లేట్ గా వెళ్ళడం) ప్రకారం వెళ్ళడానికి వీరు జంకరు  కాని,ఈ శుక్రువారం మీటింగ్ కి మాత్రం టంచనుగా అనుకున్న టైం కి కలుస్తారు.కొంచెం లేట్ అయినా మిగతా వారు ఏమి చెప్పేసుకున్నారో,నేను మిస్సైపోయానే అని విలవిలలాడిపోతారు.ఎవరికి కావల్సిన డ్రింక్స్ వాళ్ళు తెచ్చుకుని,మాటల్లో పడ్డారు.వినీల ఉమ వంక చూస్తూ అడిగింది "చెప్పు,ఏదో ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలన్నావు?" ఈ వారం కొంచెం మూడ్ బాలేదు. దివ్య కి వాళ్ళ నాన్న కి గొడవ. ఇప్పుడు సర్దుకుంది, కాని దివ్య మాతో చాలా ఫ్రాంక్ గా చర్చించిన కొన్ని విషయాలు ఎందుకో బాగ కలవరపెడుతున్నాయి నన్ను" అని అంది.దివ్య ఉమ కూతురు.కాలేజ్ లో మూడవ సంవత్సరం chemical engineering చదువుతుంది.చాల పద్దతిగా పెరిగిన దివ్య అంటే అందరికి చాలా ఇష్టం. చాలా బాగా పెంచావు ఉమా నీ కూతురిని అని ఎవరన్నా అంటే నా గొప్పతనం ఏమీ లేదు,అది సహజంగానే బుద్దిమంతురాలు అని సమాధానమిస్తుంది ఉమ.నిజమే ఒక్కోసారి దివ్య ని చూస్తే ఉమ అన్నా చెపుతున్న మాటలు నిజమే అనిపిస్తుంది.

"ఉమా వివరంగా చెప్పు? ఏంటి సమస్య?"అని అడిగింది స్నేహ."ఈవారం మొదట్లో దివ్య నాకు ఫోన్ చేసి తనకి 1000$ కావాలని అడిగింది."అన్ని డాల్లర్స్ ఎందుకమ్మా నీకు?"అని అడిగాను."నేను ఇండియా పంపించాలి"అని అంది.అర్ధం కాలేదు నాకు."ఇండియా పంపడమేమిటి ఎవరికి?"విస్తుపోయాను నేను."అమ్మా అన్ని వివరాలు తర్వాత చెపుతాను,నువ్వు నాన్నను కూడా అడిగి నాకు ఎలా పంపుతావో చెప్పు,ఇప్పుడు క్లాస్ ఉంది నాకు అని ఫోన్ పెట్టేసింది దివ్య.సరే అసలు దివ్యకి ఇంత హట్టాతుగా డబ్బు అవసరమేమిటా అని అనుకుంటూ,ప్రదీప్ కి ఫోన్ చెసాను.ప్రదీప్ పూర్తిగా వినకుండానే,కూతురు డబ్బు అడిగిందని తెలియగానే,పంపించేదాము అని చెప్పేసాడు.సాయంత్రం మళ్ళి దివ్య ఫోన్ చేసింది.ఈసారి,ప్రదీప్ కాల్ తీసుకున్నాడు."ఏంటమ్మా? money అడిగావంట కదా, బాంక్ లో ఉన్నాయమ్మ,నువ్వు విత్ డ్రా చేసుకో!"అని చెప్పాడు ప్రదీప్.ఏదో అడగాలి కదా అన్నాట్టు "ఎందుకమ్మా ఇప్పుడు డబ్బు నీకు"అని అడిగాడు."ఇండియా పంపాలి నాన్నా..ఒక ఫ్రెండ్ మనీ రెయిస్ చేస్తొంది,someone is fighting for life."అని చెప్పింది దివ్య.అప్పుడు కాని అర్ధం కాలేదు ప్రదీప్ కూతురు ఆ డబ్బు తన కోసం కాక ఎదో చారిటి కోసం అడిగిందని.వెంటనే అడిగాడు,"అసలు ఎవరా ఫ్రెండ్?నువ్వు డబ్బులు ఎందుకు పంపాలి? అది కూడా ఇండియాకా?నిన్నెవరో బాగానే బుట్టలో వేసారు"అని కూతురితో అన్నాడు ప్రదీప్. "Are you saying I can't trust my friend?" అని ఎదురు ప్రశ్న వేసింది దివ్య. "అది కాదమ్మా,అసలు ఎవరా ఫ్రెండ్?ఇండియా లో నీకు ఫ్రెండ్ ఏంటి? నిన్నెందుకు money పంపమంటుంది?"కొంచెం వివరంగా చెప్పు అడిగాడు ప్రదీప్.

లాస్ట్ ఇయర్ ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు చంటక్క పరిచయం చేసింది ముంబై లో.తను కూడా undergrad చేస్తుంది.పేరు మెహక్.అప్పుడు పరిచయం నాకు.We were in touch and she is one of my very good friends. మొన్నీమధ్య వాళ్ళ maid servant's son, met with a terrible accident and he is fighting for his life and money has to be raised for his opeartion as they cannot afford such huge amounts for the surgery.మెహక్ చాలా money రెయిస్ చేసింది.కాని ఇంకా Rs.50,000 తక్కువయ్యాయట.నన్నుఅడగలేదు కాని,చాలా upset గా ఉంది గత కొన్ని రోజులుగా.నేనే చెప్పాను money పంపుతానని" అంది దివ్య.ప్రదీప్ కి చాలా కోపం వచ్చింది."దివ్యా..నిన్ను మోసం చేయ్యడం చాలా తేలిక.అసలు నీ ఫ్రెండ్ చెప్పింది కట్టు కథ కాదు అని నమ్మకమేమిటి? నీకు తెలియదమ్మా.అలా ఎవరిని పడితే వారిని నమ్మి డబ్బు పంపకూడదు. ముందు ఆ మెహక్ చెప్పినవన్ని ఎంత వరకు నిజమో కనుక్కున్నాక  కాని డబు పంపద్దు. నేను కనుక్కుంటాను. నాకు మెహక్ వివరాలు ఇవ్వు."అని నెమ్మదిగా చెప్పాడు ప్రదీప్. 


దివ్య కి వెంటనే కోపం వచ్చి,"నాన్నా..నేను చెపుతున్నాను కదా? నా మీద నమ్మకం లేదా? లేక నేను సరిగ్గా మనుషులను assess చెయ్యలేననుకుంటున్నారా? అయినా నేను అడిగింది 1000$. ఒక వేల నేనే shopping కనో, ఏదన్నా expensive stuff కొనుక్కోవాలనో అడిగితే అప్పుడు నన్ను ఒక్క ప్రశ్న కూడా వెయ్యరు, పైగా ఇంకా కావాలా అని అడుగుతారు.అదే ఏ గుడికో డొనేషన్ ఇమ్మంటే మాత్రం ఒక్కసారి కూడా అలోచించకుండా ఇచేస్తారు.మీరు గత పది సంవత్సరాలుగా మన state లో వెలసిన అన్ని Temples కి ఎంత డొనేషన్ ఇచ్చారో అలోచించండి.TANA కి ఎన్ని సార్లు డొనేట్ చేసారో, ఇండియా లో తిరుపతి హుండిలో వేసిన 10,000 డాలర్లు ఇవన్ని గుర్తే నాకు.అలాంటిది ఈ రోజు ఒక ప్రాణం నిలబెట్టడానికి అడిగితే ఇన్ని ప్రశ్నలు వేస్తున్నారా నన్ను? అదే ఇక్కడ ఎవ్వరికన్నా అలా జరిగితే అవసరం అయితే money డొనట్ చెయ్యరా మీరు? ఇండియా అంటేనే ,do you think we cannot trust anyone there? మీకు మెహక్ గురించి తెలీదు నాన్నా.తను ఈ surgery కి 4.50 lakhs పూల్ చేసింది.Rs.50,000 తక్కువయ్యాయి.అయినా నా internship money ఉంది కదా , అది ఇవ్వండి.మీ డబ్బులు అవ్సరం లేదు" అని తేల్చి చెప్పేసింది దివ్య. "అది కాదమ్మా, నువ్వు ఇంకా చిన్న పిల్లవు, నువ్వు తెలుసుకోవాల్సినవి చాలా ఉన్నాయి.నేను ఇవ్వను అని అనడం లేదు, కాని కొద్దిగా వాకబు చేసి ఇద్దాము అన్నానమ్మా..సరే..నీ ఇష్టం వచ్చినట్టే కానిద్దాము. వీలైనంత తొందరలో డబ్బు పంపిద్దాము" అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాడు ప్రదీప్.


ఆ రోజు రాత్రి మళ్ళీ  ఫోన్  చేసి, ఇంకో అరగంట మాట్లాడింది దివ్య వాళ్ళ నాన్న తో. "నాన్న , నువ్వు నాకోసం సరే అన్నావు అని నాకు తెలుసు, నాకు అది ఎంత మాత్రం తృప్తి ఇవ్వడం లేదు.నువ్వు మనస్పూర్తిగా ఇచ్చినప్పుడే నాకు తృప్తి" అని చెప్పింది. "లేదమ్మా,ఈ డబ్బులతో ఒక ప్రాణం నిలబడుతుందంటే నాకు కూడా సంతోషమే కదా"అని తండ్రి అనేవరకు దివ్య శాంతించలేదు."నిజమే ప్రదీప్ లాగే మనం కూడా ఎవ్వరిని అంత తొందరగా నమ్మము. ఇక్కడ చూడు, వీళ్ళు మనిషిని బాగా నమ్ముతారు.వాళ్ళు trust చేసారు కాబట్టే ఇంత మంది ఇండియన్స్ ఈ రోజు అమెరికా వచ్చి, ఏ చెత్త resume లో రాసినా..నమ్మారు, ఉద్యోగాలు ఇచ్చారు.మనిషిని మనిషి నమ్మాలి ఉమా..నీ కూతురు దివ్య అంత తెలివి తక్కువది కాదు. ఏమి చేసినా, అలోచించి సరైన నిర్ణయం తీసుకుంటుంది." అంది ప్రీతి. "ప్రాణానికి ఇక్కడ వాళ్ళు ఇచ్చే విలువ ఇండియా లో అయితే లేదు కదా." అంది వినీల. "నిజమే ఇక్కడ కాబట్టి ఇలా అర్ధ రాత్రి వరకు కబుర్లు చెప్పుకుని , ఏ బెంగ లేకుండా ఇళ్ళకు చేరుకుంటున్నాము" అంది ప్రీతి."సర్లే ఇప్పుడు ఇండియా కూడా చాలా మారింది. round the clock job చేస్తున్నారు కదా.So పరిస్తితులు మెరుగయ్యే ఉంటాయి" అంది స్నేహ.


"ఏమి మెరుగవ్వడమో మనం ఇది పూర్తిగా మన దేశం అనుకోము లేము, ఇండియా మీద మమకారం తెంచుకోలేము. రెంటికి చెడ్డ రేవడి లా అయ్యాము కదా?" అంది వినీల."మన పిల్లలే నయ్యం, ఇండియా మాదే, అమెరికా మాదే అంటున్నారు.మొన్నీ మధ్య అమ్మ చెపుతుంది మా అక్క , బావ, వాళ్ళ అబ్బాయి ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కర్రెంట్ ఒక రోజల్లా పోతే మా బావగారు తట్టుకోలేక ఆపసోపాలు పడిపోతుంటే వాళ్ళ అబ్బాయి అన్నాడంట.."నాన్న ఇక్కడే పుట్టి పెరిగావు కదా? ఇండియా అంటే ఇలాగే ఉంటుంది అని నీకు తెలిసి కూడా ఆ మాత్రం భరించలేక అంతలా ఇండియా లో weather ని తిట్టుకుంటున్నావు? నువ్వు తిట్టుకోవాలంటే ఇక్కడ traffic గురించి తిట్టుకో, corruption etc problems గురించి తిట్టుకో, అంతే కాని ఏంటి weather గురించి ఇండియా అంటేనే దరిద్రం అంటావు అని..అంత వేడిలో కూడా ఇబ్బంది పడ్డా ఒక్క మాట అనలేదు ఇండియా ఎందుకు వచ్చానని అక్క వాళ్ళ అబ్బాయి"అని ముగించింది ఉమ.మాటల్లో చాలా టైం అయ్యింది అని తెలుసుకుని, ఆ రోజుకి bye చెప్పేసి ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు. స్నేహ డ్రైవ్  చేస్తూ అలోచిస్తుంది దివ్య గురించి. ఎంత మంచి మనసు దివ్యది అని. ఇండియా గురించి ఎక్కువ మాట్లాడుకోవడం తో మనసంతా ఇండియా గురించి అలోచనలతో నిండిపోయింది.ఇక్కడ ఇంత  మదనపడుతూ  ఒకో సారి ఎరక్క పోయి వచ్చాను, ఇర్రుక్కుపోయాను type లో బాధ అనుభవిస్తుంటే, బ్లాగ్ లో  "మేధ ను తారిస్తే ఐటీ బిజ్, బాడీ ని తారిస్తే (తార) ప్చ్, వ్యభిచార్"అన్న కవిత  చదవటం  ఎప్పుడో జ్ఞాపకం వచ్చి,మనసంతా బాధతో నిండిపోయింది.