లేడీ బాస్-2

Artist: Mohan

ఫేర్వెల్ల్ పార్టీ ముగిసాక ఇంటికి చేరుకునే సరికి సమయం మధ్యానం మూడు గంటలు దాటింది.ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే హాయిగా ఊపిరి తీసుకున్నాను.రేపు ఆఫీస్ కి వెళ్ళక్కర్లేదు అన్న భావన ఎందుకో ఆ నిమిషం లో చాలా సంతృప్తినిచ్చింది నాకు.అమ్మాయి స్కూల్ నుంచి వచ్చే వేలయ్యింది అనుకుంటూ సోఫాలో అలా కూర్చుండిపోయాను.అరగంటలో కాలింగ్ బెల్ మోగడం తో లేచి తలుపు తీసాను.వస్తూనే ఆ స్కూల్ బాగ్ సోఫా లో విసిరేసి,"అమ్మా,ఆకలి" అంది అమ్మాయి."అలాగే కాని, ముందు నీ స్కూల్ బాగ్ తీసుకుని నీ రూం లో పెట్టి, కాస్త చేతులు , మొఖం కడుక్కుని రా.."అని అన్నాను. "ఓకే" అంటూనే అయిష్టంగా తన రూం వైపు అడుగులేసింది అమ్మాయి.

చూస్తుండగా ఎంత ఎదిగి పోయింది అమ్మాయి. ఒకప్పుడు "అమ్మా.." అంటూ ప్రతి చిన్న విషయానికి తన చుట్టు తిరిగేది కదా అని అనుకుంటూ అమ్మాయి రూం నుంచి వచ్చేసరికి తనకి వేడి వేడి గా తినటానికి వడ్డిస్తూ,ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చుని,"ఏమయ్యిందిరా ఈ రోజు స్కూల్ లో" అని అడిగాను. "నథింగ్" పొడిగా జవాబు."హోం వర్క్ ఎక్కువగా ఉందా"అని అడిగాను."ఆ మరి ఉండదా?అన్ని సబ్జెక్ట్స్ లో హోంవర్క్ ఉంది,పైగా రేపు రెండు పరీక్షలు కూడా ఉన్నాయి.నాకు నిద్రపోడానికి కూడా టైం ఉండదు" అని చెప్పింది అమ్మాయి."సరే తొందరగా తినేసి సమయం వృద్ధా చెయ్యకుండా వర్క్ చేసుకో,అలా అయినా ఒక నాలుగు గంటలు పడుకోవచ్చు అని అన్నాను అమ్మాయితో."నువ్వు చెప్పక్కర్లేదు,నాకు తెలుసు"అని విసురుగా వచ్చింది సమాధానం.వెంటనే కోపంతో "అలాగేనా అమ్మతో మాట్లాడేది?నువ్వు చదువుకున్నా,చదువుకోకపోయినా నాకు ఫర్వాలేదు కాని, పెద్దవారితో మాట్లాడే పద్దతి మాత్రం నేర్చుకోవాలి.నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు ఎంత మాట పడితే అంత మాట అనేస్తావా?" కోపంగా అడిగాను.ఆ మాటకి అమ్మాయి కూడా ఊరుకోకుండా"నేనేమన్నా పాపాయిననుకున్నావా?నువ్వు అన్నీ చెపితే కాని నాకు తెలీదా?"అనేసి తన రూం లోకి వెళ్ళిపోయింది అమ్మాయి.మనస్సు చివుక్కుమన్నా,పద్నాలుగేళ్ళకే  వయస్సుకి మించి చదువులు, ఒక్క నిమిషం తీరిక లేకుండా ఒక దాని తరువాత మరోక యాక్టివీటీస్ తో సతమతమవుతున్న మూలాన ఉన్న స్ట్రెస్స్ అని సరిపెట్టుకుని పనిలో మునిగిపోయాను.

రెండు వారాల్లో కొత్త ఉద్యోగం లో చేరాలి నేను.ఈ రెండు వారాలు అమ్మాయికి నాకు మధ్య ఎన్నో వాగ్యుద్దాలు.ప్రతి చిన్న విషయానికి విస్సుకోవడం, ఎదిరించటం,మళ్ళీ వచ్చి "I did not mean it, sorry అని చెప్పటం.Stop treating me like a baby"అనటం..ఇలా ఎన్నో ఎన్నేన్నో.. ఒకప్పుడు అమ్మని నిమిషం వదిలిపేట్టకుండా,స్కూల్ కి ఎప్పుడన్నా వెళితే "My mom" అని ఫ్రెండ్స్ అందరిని పరిచయం చేసే తన గారాల పట్టేనా ఇది అని అనుకునేదాన్ని.ఇప్పుడు పొరపాటున ఎప్పుడన్నా, స్కూల్ కి వెళితే,  "ఎందుకొచ్చావు అమ్మా?You are embarrassing me"అని నన్ను తప్పించుకుని వెళ్ళడం లాంటి పనులు చేసినప్పుడు విపరీతంగా బాధ పడేదాన్ని. శ్రీవారు చాలా తేలిక గా "అబ్బా, నీ పని నువ్వు చేసుకోవోయి,అది మంచి అమ్మాయి,బుద్ధిగా చదువుకుంటుంది కదా,అంతకంటే ఏమి కావాలి నీకు,కాస్తా దాని గురించి పట్టించుకోవడం మానేస్తే బెట్టర్." అని సలహా ఇచ్చేసి ఆ టెన్నిస్ రాకెట్ ఊపుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు.

అమ్మాయి రూం గురించి ముఖ్యమైన విషయం ఇక్కడ చెప్పాలి.శనివారం నాడు రూం క్లీనింగ్ అని మొదలుపెట్టి చక్కగా అద్దం లా సర్దుకుంటుంది. ఆదివారం తను పడుకునే మంచం ఖాలీగా ఉండటం మూలాన,హాయిగా పడుకుంటుంది.ఇక సోమవారం నుండి అమ్మాయికి మంచం మీద పడుకునే చోటు క్రమేనా తగ్గిపోతు ఉంటుంది.అలాగే సర్దుకుని,రోజు రోజుకి ఎంత వీలైతే అంత తక్కువ చోటులో పడుకుంటూ,శుక్రువారం రాత్రి అయ్యేసరికి,ఒక మూలగా మంచం మీద ముడుచుకుని ఏ నిమిషంలో అయినా పడిపోతుందేమో అని భయపడేలా పడుకుంటుంది.ఆ మంచం మీద 90% పుస్తకాలు,ఇంకా మిగతా వస్తువులతో మునిగి పోయి ఉంటుంది.ఇదెక్కడి చోద్యం, ఆ పుస్తకాలు తీసి టేబల్ మీద పెట్టి,సరిగ్గా పడుకోవచ్చుగా అంటే "నాకు టైం లేదు,నీకెందుకు?"అనేస్తుంది ఫట్ మని.పోన్లే కదా అని ఒకరోజున నేనే బుధవారం నాటికి మంచం పుస్తకాలతో మునిగిపోయి ఉంటే, చక చక అవన్ని తీసేసి, టేబుల్ మీద పెట్టి నీట్ గా పక్క సర్దేసాను. 

ఆరోజు అమ్మాయి "నువ్వెందుకు నా పుస్తకాలు సర్దావు,నాకు ఏ పుస్తకం ఎక్కడ ఉందో ఇప్పుడు తెలీదు"అంటుంటే,విస్తుపోయి,అన్ని పుస్తకాలు ఆ టేబుల్ మీదేగా పెట్టా..అంటే,అయినా వినకుండా నా మీద విరుచుకు పడిపోయింది.చేసిన తప్పు ఏమిటో అర్ధం కాక బిక్క మొఖం వేసి, నీ రూం వైపు కాని,నీ జోలికి గాని వస్తే మళ్ళీ చూడు అని బాధగా అక్కడ నుంచి వచ్చేసాను.సరిగ్గా అప్పట్లో రెండు సంవత్సరాల క్రితం రేవతి దర్శకత్వంలో ఒక సినిమా వచ్చింది."Mitr" అని.ఆ సినిమాలో కూడా ఇలాగే  తల్లి చిందరవందరగా ఉందని కూతురు రూం సర్దితే,చెడా మడా తల్లిని తిడుతుంది కూతురు.పాపం శోభన(తల్లి పాత్రధారి) తను చేసిన తప్పేమిటో తెలియక కుమిలిపోతుంది.మరీ శోభన లెవల్ లో కాకపోయినా, చాలా బాధ పడ్డాను నేను కూడా.మళ్ళీ శ్రీవారి సలహా.."అస్సలు నీకెందుకోయి?హాయిగా రెస్ట్ తీసుకోక,దాని రూం సర్దాల్సిన అవసరం నీకేంటి? అదే సర్దుకుంటుంది, ఇబ్బందైతే తనకి తెలుస్తుంది కదా" అని చిద్విలాసం గా ఒక నవ్వు.ఒళ్ళు మండిపోయింది ఆయన అలా నవ్వుతూ ఇచ్చిన సలహాకి.

చూస్తుండగానే రెండు వారాలు గడచిపోయాయి.కొత్త ఉద్యోగం లో జాయిన్ అయ్యాను.కొత్త వాతావరణం,కొత్త మనుషులు,అంతా కొత్తే.నాకు బాస్ మాత్రం ఈ సారి కూడా ఒక లేడీ. కొత్త లేడీ బాస్ పేరు జేన్. ఇంక రెండు సంవత్సరాలలో రిటైర్ అయ్యే వయస్సు ఆవిడ. శ్రద్దగా పని నేర్చుకుంటూ, చేసుకుంటూ, కొద్ది రోజులలోనే దగ్గరయ్యాను ఆవిడకి.ఇంతకు ముందు ఉన్న అనుభవంతో అసలు వ్యక్తిగత వివరాలు తెలుసుకోవడం కాని,అడగటం లాంటివేవి జరగలేదు మా మధ్య.అలా ఎంత జాగ్రత్తగా ఉన్నా ఒక శుభముహుర్తాన ఆవిడ నాతోనే కాక నా ఇద్దరి కొల్లీగ్స్ తో అన్న మాటలకి నేను విస్తుపోయాను.అసలు ఈ తెల్ల వాల్లందరు ఒకటేనా?వీళ్ళందరి అలోచనలు ఇలాగే ఉంటాయా?ఏదో పోడిచేద్దామని ఈ దేశం పరిగెట్టుకుని వచ్చింది ఇలాంటి వారి మధ్య జీవించడానికేనా లాంటి ప్రశ్నలు వేసుకున్నాను నన్ను నేనే!

(ఆఖరి భాగం రేపటి పోస్ట్ లో!)