లేడీ బాస్-3

క్రమంగా నాకు  ఉద్యోగ బాధ్యతలు పెరిగి, జేన్ తో  రోజుకి కనీసం ఆరు గంటలు,ఒక్కోసారి ఏడు గంటలు కలిసి పనిచెయ్యాల్సివచ్చేది.జేన్ భర్తకి కేన్సర్ అని ఒక రోజు నాతో చెప్పింది.అతను క్రిటికల్ గానే ఉన్నాడని తను ఎలాంటి వార్త వచ్చినా నిలదొక్కుకోడానికి  సిద్దంగానే ఉన్నట్టు చెప్పింది.ఆ వార్త విన్న రోజు నాకు చాలా దిగులు వేసింది.మనస్సులో ఎంత బాధ ఉన్నా,ఎప్పుడు నవ్వుతూ,ధైర్యంగా కనపడే జేన్ ని  చూసి చాలా నేర్చుకోవచ్చు అనిపించింది.

25, 27 సంవత్సరాల కొడుకు, కూతురు ఉన్నారు జేన్ కి.జేన్ కొడుకు కూడా మా ఆఫీస్ లోనే పనిచేసేవాడు.వారివురూ ఎక్కువగా మాట్లాడుకునే వారు కాదు.వాళ్ళ లాస్ట్ నేంస్ కలవడం చూసి నేను ఒక రోజు జేన్ తో నీ లాస్ట్ నేం ఫలానా అబ్బాయికి ఉంది కదా అని అడిగితే,అతను నా కొడుకు అని చెప్పింది.ఆశ్చర్యపోయాను.ఈ విషయం తను నాతో ఎప్పుడు ప్రస్తావించకపోవడం కొద్దిగా వింతగా అనిపించింది.కూతురు గురించి అడిగితే,భర్త నుంచి విడాకులు తీసుకుందని న్యూయార్క్ లో ఉద్యోగం చేస్తుందని చెప్పింది.నన్ను కూడా అప్పుడప్పుడు నా కూతురి గురించి అడిగేది."టీనేజ్ అమ్మాయి ఇంట్లో ఉందంటే నువ్వు అనుభవించే మానసిక సంఘర్షణ నేను అర్ధం చేసుకోగలను"అని ఒక రోజు అంది.ఒక్క నిమిషం ఉల్లిక్కిపడి "అలాంటిదేమి లేదే ...నాకూతురుకేంటి బంగారం"అని మాట దాటేసాను.లేడీ బాస్ లు(డొన్నా,జేన్)ఇద్దరిని చూసి నేను స్పూర్తి చెంది నేర్చుకున్నది ఎంతో ఉన్నా,కొన్ని సంధర్భాలలో వారితో సంభాషించినప్పుడు వారు వ్యక్తపరిచిన కొన్ని అభిప్రాయాలు విన్నాక నాకు వారి మీద ఒక రకమైన విముఖత కలిగింది.

ఎవ్వరి కోసము నేను ఆగనంటూ కాలచక్రం గిర్రున తిరిగింది.అమ్మాయి కాలేజ్ కి వెళ్ళాల్సిన రోజు దగ్గరపడింది.మనస్సులో అంతులేని దిగులు,ఒక రకమైన గుబులు.రోజు ఉదయాన్నే స్కూల్ బస్ వెళ్ళిపోతుంది అని హడావిడి పడటం ఉండదు.నాతో చీటికి మాటికి ప్రతిదానికి వాదనకు దిగేవారు ఉండరు.చేసిన వంట తినకుండా ఇంకేదో కావాలని అడిగే వారు ఉండరు.పిక్కప్ లు,డ్రాప్ లు  ఉండవు,రాత్రిళ్ళు తనతో పాటు మెలుకుని ఉండాల్సిన రోజులు ఉండవు.ఒక్కసారిగా ఎన్నో సంవత్సరాలుగా అలవాటైన దినచర్య పూర్తిగా మారిపోతుంది అన్న ఊహే భరించడానికి కష్టం గా ఉండేది. కొద్ది రోజులు సెలవు పెట్టి అమ్మాయితో నెల రోజులు గడిపాను.చిత్రంగా మా మధ్య గొడవలు చాలా మటుకు తగ్గిపోయాయి.అలా అని పూర్తిగా కాదు,కాని తను నవ్వుతూ,ఆనందంగా ఉండటం,ఇంతకు ముందులా ధుమ ధుమ లాడుతూ ఉండటం చాలా మటుకు తగ్గింది.నెలరోజుల తరువాత తను కాలేజీకి వెళ్ళిపోయింది.నా దినచర్యలో ఎంతో మార్పు.ఒకప్పుడు ఊపిరి పీల్చుకోడానికి కూడా సమయం ఉండేది కాదు,ఇప్పుడు అంతా తీరికే!రోజు అమ్మాయి ఒక టెక్ష్ట్ మెస్సేజ్ ఎప్పుడు పంపిస్తుందా,ఎప్పుడు ఫోన్ చేస్తుందా అని ఎదురుచూసేదాన్ని.

ఒక రోజు అమ్మాయి ఫోన్ చేసి రెండు రోజులయ్యిందని దిగులుగా ఉందని జేన్ తో చెప్పాను.తను నాతో "పిల్లల మీద విపరీతమైన ప్రేమను పెంచుకుంటాము మనము.రక్త సంభంధమే కాకుండా,వారు చిన్నతనంలో మన పట్ల వ్యక్తపరిచే ప్రేమను చూసి కూడా జీవితంలో ఇంతకంటే మధుర క్షణాలు ఉండవు కదా అనిపిస్తుంది.కాని నెమ్మదిగా వారు పెరుగుతున్న కొద్దీ,వారిలో చాలామార్పు వస్తుంది.దేవుడు టీనేజ్ అన్నది సృష్టించి,పిల్లల ఇంకో రూపం చూపుతాడు మనకి.ఆ మార్పు మనల్ని నెక్ష్ట్ స్టేజ్ కి బాగా ప్రిపేర్ చేస్తుంది.వాళ్ళు ఇల్లు వదిలి పైచదువులకని వెళ్ళిపోవడం-నెక్ష్ట్ స్టేజ్.ఒకవేళ వాళ్ళు మారకుండా చిన్నప్పుడు ఉన్నట్టే కనక ఉంటే,వారి దూరాన్ని/యడబాటుని తట్టుకుని తల్లులు జీవించలేరు.They make it so easy for us.."అని చెప్పింది. ఎందుకో ఈ సారి తను చెప్పింది నిజమే అనిపించింది.అయినా సరే,అంతకు ముందే జేన్,డోన్నా పట్ల నేనేర్పరుచుకున్న అభిప్రాయం మాత్రం మారలేదు.

కొన్ని సంవత్సరాలు అక్కడ పని చేసిన తరువాత,నేను మళ్ళీ ఉద్యోగం మారాను.కొత్త ఉద్యోగం,కొత్త మనుషులు,కొత్త వాతావరణం.నా బాస్ మాత్రం ఈ సారి లేడి కాదు."మొత్తానికి ఇన్నాళ్ళ తరువాత నీకు ఒక మగ బాస్ ..భలే!"అని శ్రీవారు నన్ను ఆటపట్టించారు."అయితే ఏంటట?ఇప్పుడు ఈ కొత్త ఉద్యోగంలో నేనయ్యాను కదా,కొంతమందికి లేడీబాస్" అని నవ్వుతూ సమాధానమిచ్చాను.

(ఎంత కుదించి రాయాలన్నా వీలుకాక,టపా పెద్దదైపోవడం వలన ముగించలేక పోయాను.ముగింపు తప్పకుండా తరువాయి పోస్ట్ లో)